Je kunt meer dan je denkt
Ik had die dag al negen uur gemediteerd, ongemakkelijk zittend op een matje op de vloer. M’n lichaam deed aan alle kanten pijn: mijn rug, m’n schouders, m’n knieën, m’n heupen. Toch zat ik er klaar voor: de meditatie van 18.00 tot 19.00 uur op dag vijf van mijn 10-daagse Vipassana meditatie cursus. Toen kwam de instructie: “Het komende uur mag je helemaal niets meer bewegen: niet je benen, schouders, hoofd, armen, niets.” Het complete uur mocht ik niet verzitten, niet verschuiven, niet wiebelen, niet aan mijn neus kriebelen. Het zweet brak me acuut aan alle kanten uit. Wat nu?
Lees verder
“Zeg hoe is het eigenlijk met jouw ei? Gebruik je het nog wel eens?”, vraagt vriendin M. Ik kijk haar wazig aan. “Ei?”. “Ja” zegt ze “Jij deed toch altijd zo’n ei om je heen?”. En dan begint me wat te dagen: mijn ei, mijn hulpmiddel in bange dagen, mijn redder in de nood, mijn rust- en comfortbrenger. Hoe kon ik mijn ei vergeten? Nou bij deze het hele verhaal, want jij begrijpt waarschijnlijk helemaal niet waar ik het over heb. Terwijl je er wel veel aan kunt hebben. 
’t Leven is niet altijd even simpel en hoe je daar zelf mee omgaat al helemaal niet. Weet dat hoe rottig het ook is, hoe ellendig je je ook voelt, er altijd een oplossing is die helpt. In alle gevallen: blijf ademen.
Bloggen over je eetstoornis? No way? Of juist DOEN? Ontdek hoe bloggen over je eetstoornis je kan helpen bij je herstel. Een blog over bloggen. Have fun. 
Dit is het eerste gast blog van een reeks herstelverhalen. Bewust laat ik hier juist ook anderen aan het woord dan puur mensen met een eetstoornis. Het gaat om het om het principe van herstel.
Soms kun je opeens twijfelen of je wel met de juiste dingen bezig bent. Of je je werk of studie nog wel zo leuk vindt. Of je nog wel blij bent met je man of vrouw. Of erger nog of je jezelf nog wel zo leuk vindt en het leven dat je leidt. Ik vraag me dat in ieder geval regelmatig af. Hoe is dat voor jou? Zit jij (nog) op het juiste pad? Of is het dringend tijd voor wat anders. Ga op onderzoek. 
Ik had het beloofd. Niet één keer maar heel vaak. Ik zou voortaan mijn haren uit het doucheputje halen. Ik deed ook echt mijn best maar werd er in de praktijk keer op keer op betrapt dat ik ze gewoon liet zitten. En zo ging het destijds ook met stoppen met eetbuien en braken. Goede voornemens, die kun je dus maar beter niet maken. Je raakt er zelf alleen maar gefrustreerd van en anderen vertrouwen je sowieso niet meer. Maar wat dan wel? 
“Doe niet zo ongezellig. Je neemt toch wel een taartje?”
Dit is de laatste tip uit de serie van 7 tips voor ouders van een kind met een eetstoornis. Toen ik begon aan deze serie was mijn idee er vier delen van te maken. Om elk onderwerp toch voldoende tijd en aandacht te geven zijn het uiteindelijk zes delen geworden met daarin totaal zeven tips. De slot tip van vandaag gaat erover dat een eetstoornis als boulimia, anorexia en binge eating disorder, helaas meestal niet vanzelf over gaat. Dus zoek hulp! In deze blog de belangrijkste dingen om op te letten als je professionele hulp zoekt. 
In mijn leven heb ik meest geleerd van mijn fouten. Maar laat je je dochter wel fouten maken als ze een eetstoornis heeft? Ze is toch ziek? En dan wil je niet dat ze dan nog verder afglijdt. Moet je dan niet de verantwoordelijkheid overnemen om fouten en erger te voorkomen? Of kies je voor zelfregie en laat je je kind aan zet? In dit blog deel ik hoe ik hiernaar kijk. Ik ben enorm benieuwd wat jouw mening hierover is. Laat het me weten.