Ik heb een bloedhekel aan dreinende kinderen. En zo mogelijk een nog grotere hekel aan ouders die zo’n kind negeren, laten dreinen of erger nog: het uiteindelijk gewoon z’n zin geven. Ik erger me er dood aan, kan ze bijna wel wurgen. Allebei. Een eetbui is als een dreinend kind. Een blog over wat te doen aan dreinende eetbuien – en kinderen. Lees verder
Woensdagmiddag 17.53. Met tegenzin zet ik de computer uit. We moeten eten. Na het eten zegt m’n lief: “Zullen we een stukje wandelen?”. Alles in mij roept: “NEEEEE!”. NEE van “Ik moet nog zoveel en ik krijg het niet af”. NEE van stress in mijn lijf. NEE van “Ben jij gek! Je gaat toch niet ontspannen NU?!” Toch zegt iets in mij JA. Ik stap over de drempel het zonnetje in en het kwartje valt. Had die slavendrijver me toch weer te pakken. Lees verder
Dit is het eerste gast blog van een reeks herstelverhalen. Bewust laat ik hier juist ook anderen aan het woord dan puur mensen met een eetstoornis. Het gaat om het om het principe van herstel.
Kun je herstellen als je al meer dan twintig, dertig jaar lang een stoornis hebt? Is het dan niet zo’n deel van je leven geworden, dat je het maar moet accepteren? Dat het anders kan bewijst Anne.
Ik vroeg haar een gast blog te schrijven over haar proces naar herstel. Een proces van pijn, hoop en kracht. Een indringend verhaal als je echt beseft wat ze heeft overleeft en overwonnen. Ik ben geraakt en hoop dat haar verhaal hoop en kracht geeft aan iedereen die nu nog denkt dat het onmogelijk is om te herstellen. Lees verder