Hoe kun je angst voor eetbuien loslaten?
In mijn vorige blog schreef ik al dat ik na 25 jaar opeens een eetbuigedachte kreeg en vervolgens een flinke angst om ook echt eetbuien te krijgen. Het voelde als the beast is back en daar had ik dus geen zin in. Verre van dat zelfs. Inmiddels ben ik een jaar verder en wat ik heb gedaan om de angst los te laten en niet in eetbuien te duiken, blijkt te werken. Tijd dus om mijn tips met jou te delen. Want als ik het kan, dan kun jij het ook. Hier komen ze. Lees verder
Wat hebben een rotsklimmer en een eetstoornis nu met elkaar te maken? Niet veel zou je zeggen. Toch was er veel dat me raakte en inspireerde afgelopen week bij het zien van de bloedstollende film Free Solo. Stel je eens voor dat deze inzichten je kunnen helpen op weg naar een vrij leven zonder eetstoornis en bij het realiseren van je dromen.
Stop, roep ik naar m’n lief. De Italiaanse zon brand genadeloos. Zweet gust van m’n lijf. Kromgebogen hang ik over het stuur van m’n fiets in de schaduw van een piezelig boompje. M’n benen zwabberen. M’n armen trillen. De energie is op. Ik luister naar m’n lijf. Ik stop en eet en drink. Ik eet om te kunnen fietsen door dit prachtige land. Doe jij dat ook? Eten om te kunnen sporten? Of sport jij om te kunnen eten? 
Grrrr. Wat baal ik. Ik lijk wel een oud wijf. Ik heb steeds meer lichamelijke klachten. Na jaren is opeens m’n eczeem (met gek makende jeuk) terug. En nu ook nog een oude kwaal die al twee weken lang heftig opspeelt. Mijn onderrug zit helemaal vast. Bij iedere beweging schiet het erin, ik slaap slecht, kan nauwelijks rechtop zitten en lopen en alleen bij de gedachte aan yoga en sporten krijg ik al pijnvisioenen. Ik ben boos en gefrustreerd. Totdat ik opeens denk aan wat ik uit de NLP leerde. 
Pffff, dat valt niet mee, vertellen wat een eetstoornis inhoudt op zo’n manier dat je omgeving het ook echt begrijpt. Zo wil Chantal haar vriend wél vertellen over haar eetprobleem, maar weet ze niet hoe en waar te beginnen. Door de spanning die dat met zich meebrengt, wordt ze steeds zo overmand door emoties, dat het uitleggen al helemaal niet meer lukt. Niet vertellen is echter ook geen optie meer. Hoe pakt je het dan wel aan? 
“Wat ik nou heb gehoord…….…” M’n lief is amper thuis of hij steekt al van wal met een bevlogen verhaal van Richard Krajicek op 
Tijdens een borrel praat ik met vriendin M. over ‘eten en gewicht’. Ze zegt, met frustratie in haar stem: “Bij het uitdelen van discipline heb ik niet vooraan gestaan. ’s Ochtends neem ik me nog voor om niet te snoepen, maar aan het einde van de dag doe ik het toch”. Ik kijk haar aan en vertel dat het daaraan niet ligt en ook niet aan haar. 
Er is iets dat ik bijna het liefst van alles zou willen: zingen! Ongeremd. Onbevangen. Maar ik durf niet. Ik blokkeer mezelf. Ik begin er niet aan, stel het uit en parkeer mijn verlangen tot later. Tot ooit. En intussen voel ik me er onhandig en ongelukkig over. Maar het kriebelt, het lonkt, het wil gehoord worden. Dus ga ik ermee aan de slag. 
Het is vier uur ’s middags. Harald en ik zitten al de hele dag achter zijn computer de laatste correcties van mijn boek door te akkeren. Non-stop. Met ons hoofd bijna in de computer. Hij wrijft pijnlijk over zijn nek en schouder en gaat steeds verzitten. Overbelast dat is duidelijk. Met mij is het al niet veel beter. Hoe komen we hier doorheen? Hoe kom je überhaupt ongeschonden door drukke tijden? 
Ik voel dat ik alles loslaat. Even niet meer hoeven denken, doen of voelen. De onrust verdwijnt. Alleen ik. Even afgesloten van de wereld. Complete overgave. Rust. Tja, dit klinkt als een eetbui, ik weet het. Toch is niets minder waar. Het is een simpele yoga-oefening. Ook uitproberen? 