Mijn eetstoornis: hoe het ooit begon
Iedereen met een eetstoornis heeft zijn of haar eigen verhaal. In dit blog deel ik mijn verhaal. In de hoop dat dit jou ook helpt jouw verhaal te vertellen en in de hoop dat met ieder verhaal dat wij durven te vertellen, anderen ons beter kunnen begrijpen en helpen. Er zijn namelijk nog steeds te veel mensen die in hun eentje worstelen met hun eetstoornis. Delen helpt.

Eetbuien wie kent ze niet? Die zak chips, het pak koekjes of die plak chocola die je in een keer opeet zonder dat je er erg in hebt. Het wordt een ander verhaal als het daar niet bij blijft, als je de hele koelkast leeg (vr)eet of je zelfs de deur uit gaat om nog meer eetbuivoedsel te kopen. Als je dagelijks eetbuien hebt die niet meer te stoppen zijn en je door blijft eten totdat je fysiek niet meer kunt en je je diep ellendig voelt van de pijn in je lijf en de schaamte in je hoofd. Wat is de oorzaak? Alleen emoties? Nee, er zijn drie oorzaken.
Als de liefde voor jezelf ontbreekt, wordt het leven hard werken. Complimenten komen niet goed binnen. Kritiek des te meer. En hoe hard je ook werkt, hoe goed je ook je best doet, ergens zal het van binnen blijven knagen. Zal je blijven twijfelen of je wel goed genoeg bent, zal onzekerheid de kop blijven opsteken, zal je een gebrek aan zelfvertrouwen blijven voelen, jezelf blijven vergelijken met anderen, blijven hunkeren naar goedkeuring van anderen. Autonomie en stevigheid zijn dan ver te zoeken. Niet echt een stevig fundament als je wilt herstellen van een eetstoornis. Wat kun je eraan doen? 

Het “horen” van een stem in je hoofd komt veel voor bij mensen met een eetstoornis. Vooral bij mensen met anorexia, maar ook bij andere eetstoornissen als boulimia. En deze stemmen geven vaak hele nare, destructieve boodschappen en dreigementen voor als je je niet houdt aan hun richtlijnen. Waar komen deze stemmen vandaan? En wat moet je ermee?
Vorige week schreef ik het artikel