12 dec

Mijn eetstoornis: hoe het ooit begon

Eetstoornis: hoe het ooit begonIedereen met een eetstoornis heeft zijn of haar eigen verhaal. In dit blog deel ik mijn verhaal. In de hoop dat dit jou ook helpt jouw verhaal te vertellen en in de hoop dat met ieder verhaal dat wij durven te vertellen, anderen ons beter kunnen begrijpen en helpen. Er zijn namelijk nog steeds te veel mensen die in hun eentje worstelen met hun eetstoornis. Delen helpt.

 

.

Waarom?

Als je geen eetstoornis hebt of hebt gehad is het soms onvoorstelbaar. Waarom doen mensen dit? Waarom honger je jezelf uit? Waarom spuug je je eten uit? Waarom verpest je je ingewanden door onverantwoorde hoeveelheden laxeermiddelen te gebruiken? Waarom vreet je jezelf zo vol dat je maag dreigt te scheuren? Ik weet het. Het is bijna niet te geloven, niet voor te stellen. En toch hebben 160.000 mensen in Nederland Binge Eating Disorder, 22.500 mensen boulimia en 5.500 mensen anorexia. Waarom?

 

Ieder z’n eigen verhaal

Iedereen met een eetstoornis heeft zijn of haar eigen verhaal. Met een eigen begin, een eigen verloop en eigen einde (positief of helaas soms negatief). Natuurlijk zijn er overeenkomsten in wat mensen doen, hoe ze tegen hun lichaamsbeeld aankijken, hoe het met hun zelfvertrouwen is gesteld. Maar de verhalen erachter, het begin, is voor iedereen anders. Bij de een begint het met een onzekerheid die er als baby al in zat, bij de ander bij een traumatische gebeurtenis en bij weer een ander begint het in de onzekere puberteit. Geen verhaal is hetzelfde. Daarom vertel ik hier mijn verhaal.

 

Zorg dat je klein of dun bent

Bij mij begon het in mijn puberteit, zo rond mijn 15e jaar. Ik was een van de langere meisjes van de klas. Niet te dun en zeker niet te dik. Ik was onzeker, maar kon dat aardig verbloemen door zo goed mogelijk in te spelen op wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Tegelijkertijd probeerde ik zonder dat iemand daar last van had mijn eigen ding te doen. Best hard werken dus. Observeren en aanvoelen werden hierbij mijn belangrijkste maatjes. Daardoor kon ik ook heel goed zien dat kleinere meisje meer aandacht kregen en beschermt werden en lange of dikke meisjes minder in trek waren. “Die konden zichzelf wel redden”. Na een flinke griep was ik flink afgevallen en kon ik minder eten en kijk, opeens was er ook zorg voor mij. Vanaf dat moment ging ik tussen de middag steeds vaker mijn brood weggooien of niet helemaal opeten. Verder at ik normaal. “Het ging prima zo.” Ik was nog verre van een eetstoornis. Maar overtuiging nummer 1 en 2 waren al wel geboren: “Hoe dunner/kleiner, hoe meer aandacht” en “Hoe groter/dikker hoe minder waardering je krijgt”.

 

Hollands Welvaren? Ze zullen wel dik bedoelen.

Na de middelbare school ging ik in Utrecht op kamers. Vrijheid! Wat een heerlijkheid. Interessante studie, nieuwe vriendschappen, een heerlijk studentenhuis en onbegrensd heerlijk eten en drinken. Totdat de huisarts constateerde dat 10 kilo aankomen in nog geen jaar misschien wat veel van het goede was. “Au!”. Opeens viel ik in de categorie “te dik” en ik wist wat dat betekende: afwijzing. M’n kleren zaten niet lekker en als ik om me heen keek vond ik iedereen mooier en dunner dan dat ik was. Ik ging me verhullen in ruime kleren, dan voelde ik me tenminste nog dun. Ik werd hypergevoelig voor opmerkingen van anderen. Als iemand zei “Wat zie je er goed uit”, dacht ik “Dik”, als iemand zei “Zo, Hollands welvaren”, dacht ik “Dik”. Kun je nagaan als iemand zei “Je bent wat steviger geworden”. Ik voelde me dik, onsmakelijk dik.

 

Kies nooit een mager vriendje

Als je je al dik voelt, dan kun je maar beter niet een mager vriendje kiezen. Maar die had ik dus wel. Ik voelde me steeds onzekerder en dikker worden. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat hij me aantrekkelijk zou vinden en bij me zou blijven. Ja, beetje eenzijdige blik had ik wel in die tijd 🙂 . Ik had al eerder geprobeerd af te vallen, maar dat jojo-de er altijd lekker weer aan. Maar toen hij drie weken met z’n ouders naar Amerika ging, volgde ik een crash dieet. In drie weken tijd viel ik 10 kilo af. Apetrots was ik op mezelf en mijn zelfbeheersing. De complimenten stroomden binnen en ik voelde me zelfverzekerder dan ooit, kocht korte rokjes, vlotte shirtjes. Zie je wel? “Als je dun bent is het leven goed”.

 

De ultieme oplossing

Tja, maar wat dan? Zolang ik zelf m’n eten klaarmaakte ging het goed. Ik bande alle vetten uit mijn eten, at bergen groenten en uitsluitend mager vlees. Snoepte bijna niets. Maar als ik bij iemand ging eten of als ik uit eten ging, raakte ik in paniek. Vooral van vette sauzen. Ik werd zo bang om dik te worden, dat ik besloot een keer te proberen mijn vinger in mijn keel te steken. Gewoon voor 1 keer. Niet vaker. Maar die vlieger ging helaas niet op. Dit was de ultieme oplossing voor noodgevallen. Dat het niet bij deze uitzondering bleef, had ik toen niet kunnen verwachten. Ik was op een soort glijdende schaal terecht gekomen van kwaad tot erger. Waren het eerst alleen maar etentjes buiten de deur en vet eten waar ik van in paniek raakte, inmiddels was ik ook panisch als ik een paar zoutjes had gegeten, taart, koek of drop. Dat werd verboden voedsel en dat moest zo snel mogelijk m’n lichaam uit. De hele dag door was ik in gedachten bezig met eten.

 

Animatiefilmpje over hoe een “Kiwi-vogeltje” verslaaft raakt.

Gevangen

Tegelijkertijd ontdekte ik dat eten er ook voor zorgde dat ik me kon afsluiten van de wereld. Dat als ik moe was van het continu op anderen af te stemmen, tot rust kon komen. Zolang ik bezig was met kauwen en eten van grote hoeveelheden verboden voedsel, hoefde ik me niet bezig te houden met mijn gevoelens, mijn eenzaamheid en onzekerheden. De enorme paniek en schaamte na die eetbuien, kon ik te lijf met mijn ultieme oplossing. Het cirkeltje was rond. Dit hield ik jaren vol zonder dat ook maar iemand het door had (op m’n vriend na die het op een gegeven moment wel wist). Net als toen ik 15 was, kon ik nog steeds heel goed net doen of er niets aan de hand was, kon ik aan de verwachtingen van anderen voldoen en stiekem mijn eigen gang gaan. Mijn oplossing was mijn eetstoornis. Hiermee hield ik mezelf 7 jaar lang gevangen zonder echt te leren omgaan met moeilijke situaties, zonder mezelf echt te leren kennen, mezelf te ontwikkelen en echt te laten zien. 7 jaar voor een deel verloren tijd en dat maakt me nog steeds soms verdrietig: het verhaal van mijn eetstoornis.

 

Wat is jouw verhaal?

Waar is het bij jou ooit begonnen en hoe is het bij jou gelopen? Deel je verhaal in het reactieveld hieronder (onder je eigen naam of anoniem, net hoe het voor jou veilig voelt).

Ook als je wat herkent in mijn verhaal, ben ik benieuwd naar je reactie. Deel het in het veld hieronder. Of help eetstoornissen bespreekbaar te maken en de drempel te verlagen voor het zoeken naar hulp en deel dit artikel met jouw vrienden via de buttons hieronder.

12 thoughts on “Mijn eetstoornis: hoe het ooit begon

  1. Wauw, goed geschreven.

    Mijn eetstoornis is er langzaam ingeslopen. Naarmate ik ouder werd en steeds meer moeite moest doen om te voldoen aan het ideaal beeld dat mijn ouders en ik voor ogen haden op gebied van school, sport, uiterlijk zocht ik de controle steeds meer in (niet)eten en obssesief bewegen. Eenzaamheid, isolatie en het moeilijk kunnen uiten en praten over mijn gevoelens heeft hier niet aan mee geholpen.

    groetjes

  2. Ik ben nu wel zover dat een aantal mensen het weten en daar heb ik veel steun aan gehad. Inderdaad iemand die luistert, en er voor je is. Ik heb het alleen tegen de meeste mensen die het weten pas verteld aan het einde van mijn behandeling. Ik kan er nu beter over praten en het is niet meer het grote geheim en ook de stress is er niet meer. Ik ben gelukkig ook niet meer elk moment van de dag er mee bezig.

    De tips die jij geeft zijn inderdaad goed om te gebruiken ik heb er een aantal al van in praktijk gebracht.

    Gelukkig gaat het echt al goed met me hoor. Als mensen er maar vragen geef ik eerlijk antwoord en ben ik er open over maar voel niet de behoefde om er zelf over te beginnen.

    Lief dat je zo uitgebreid een antwoord hebt gegeven! Ook voor anderen is dit heel leerzaam denk ik. Dank je wel.

  3. Zelf heb ik geen eetstoornis, maar ik vond je verhaal mooi en aangrijpend. Het stuk dat je als puber zo enorm kwetsbaar bent als er iets over je gezegd wordt is heel herkenbaar.

    Zelf heb ik altijd gedacht dat ik in de puberteit dik werd. Mij was nooit uitgelegd dat een meisje in de puberteit vrouwelijke vormen krijgt. Als kind was ik een spring-in-het-veld en toen ineens kreeg ik een heel ander figuur. Totdat mijn eigen dochter van spring-in-het-veld een heel ander figuur kreeg heb ik gedacht dat ik dik werd. Toen pas realiseerde ik me dat dat helemaal niet het geval is geweest, maar dat ik gewoon van meisje vrouw werd.

    Eigenlijk vind ik mezelf nu mooier dan ooit. Met vrouwelijke vormen en al!

    • Mooi hoe je door je dochter bewust bent geworden van het helaas pijnlijke (dik voelen) proces waar je doorheen bent gegaan en wat heerlijk dat je je nu mooier en vrouwelijker dan ooit voelt.

      Bij mij kwam het mezelf mooi voelen ook pas veel later en geniet ik daar nu pas met volle teugen van. Laten we onze dochters (en zonen) bekrachtigen dat ze mooi zijn zoals ze zijn en open met hun praten over ontwikkeling en verandering in de hoop dat dit hen helpt met zelfvertrouwen in het leven te staan.

  4. Wat een mooie en persoonlijke blog.

    Ik kan niet precies vertellen hoe het is begonnen wat ik wel weet is dat ik vanaf mijn 12e ongeveer moest opletten met wat ik at en vond mijn moeder wel dat ik wat te zwaar werd en dus op moest letten. Was een redelijk stevige puber, niet bij de favorieten op school, gepest en me dus niet op mijn gemak gevoeld (besefte ik me toen niet bewust dit besefte ik me later pas)

    Ik ben dus wel altijd bezig geweest met mijn overgewicht maar pas op mijn 26e echt bewust gaan lijnen en dit ging heel goed ik was een mooi gewicht kwijt en op een goede en niet al te snelle manier maar ja dat ging natuurlijk steeds minder snel en dus niet meer naar mijn zin. Ik had nog steeds overgewicht.

    Het moest meer en meer dus ging ik braken als ik iets had gegeten wat ik fout vond om toch maar af te vallen. Eerst zo af en toe maar omdat ik daarnaast niet genoeg at kreeg ik vreetbuien en dus weer braken enz

    Gelukkig besefte ik me vrij snel (na 4 maanden) dat dit niet goed was en ging ik hulp zoeken. Wat daarop volgde was zwaar en niet om hierbij te beschrijven.

    Nee ik ben er nog niet volledig vanaf maar wel al heel ver gekomen. En ja ik heb nog steeds overgewicht….. waardoor veel mensen niet geloven dat je een eetstoornis kan hebben.

    • Dankjewel voor jouw verhaal Jolanda. Heel herkenbaar en kwetsbaar. Goed dat jij al zo snel door had dat het niet goed was en hulp ging zoeken.

      Met ieder persoonlijk verhaal wat we delen, kunnen we laten zien dat je vaak aan de buitenkant niet kunt zien, waar je van binnen last van hebt. Hoe dun, dik of normaal je ook bent, iedereen kan een eetstoornis hebben en verborgen houden en dat geldt voor nog heel veel andere problemen ook (drank, drugs, ruzies, eenzaamheid, andere stoornissen, etc.). Fijn dat jij jouw verhaal hebt willen delen.

      • Het is vaak lastig om je eetstoornis of andere problemen/verslaving kenbaar te maken het is iets van jou en dat wil je eigenlijk zo houden. Veel van mijn familie en kennissen weten het niet eens.

        Dat ik na 4 maanden bekende dat ik bezig was met verkeerd gedrag qua eten is snel maar de hele eetstoornis speelde natuurlijk al langer alleen minder extreem. In de jaren voor het braken had ik er al last van in de zin van wel eten, niet eten, eetbuien en weer niet eten om dat te compenseren.
        Kan alleen niet aangeven hoe lang dat al zo speelde omdat het afvallen in eerste instantie heel goed ging. Ik ben altijd onderbegeleiding van een dietiste geweest en zij is ook de eerste geweest aan wie ik het gemeld heb.

        • Ja, eetstoornissen zijn er inderdaad niet zomaar van de een op de andere dag, het sluipt er vaak langzaam in.

          Ook zijn eetstoornissen vaak een groot geheim. Mensen houden het zelfs vaak zo’n 7-11 jaar verborgen voordat het aan het licht komt. Wat maakt het voor jou lastig om over je eetstoornis te vertellen aan je omgeving?

          • Wat ik er moeilijk aan vind om het mijn omgeving te vertellen zijn denk ik meerdere punten. Ik heb van een aantal mensen die ik het vertelde totaal geen begrip gekregen omdat ze het niet geloven en ben er zelfs een vriendschap door verloren helaas. Ook schaam ik me er nog steeds voor om het te vertellen en ben bang dat mensen me een ‘aansteller’ vinden.

            En nog steeds de gedachten ‘het is en blijft mijn ding en daar wil ik niemand mee lastig vallen en dan gaan ze op of letten en met me bemoeien en dat wil ik niet’

            Ik weet het er is nog steeds werk aan de winkel…….

          • Wat naar Jolanda, dat er mensen zijn in je omgeving die het niet geloven. Ik kan me voorstellen dat dat pijn doet en het je huiverig maakt om ermee naar buiten te komen. Ook het mensen niet lastig vallen en willen voorkomen dat ze zich ermee gaan bemoeien is erg herkenbaar. Dat heeft mij ook altijd tegen gehouden om het te vertellen toen ik boulimia had (ik heb het pas verteld toen ik het opgelost had). Het is immers al ingewikkeld en schaamtevol genoeg om er zelf mee te dealen. Als je omgeving dan ook nog op je gaat letten, dan kan het helemaal chaotisch en ingewikkeld aanvoelen. De andere kant is dat “niet vertellen” het ook ingewikkeld maakt. Ik vond dat destijds ook steeds lastiger worden: het gevoel te hebben niet eerlijk te zijn, me eenzaam te voelen in mijn paniek en onvermogen en die stress zorgde ook weer voor compensatiedrang en eetbuien. Het is dus een middenweg bewandelen tussen wel en niet vertellen.

            Wat helpt?

            – Deel het in ieder geval met een paar mensen die je dierbaar zijn en die je vertrouwt. Dat zorgt dat de stress van het ‘grote geheim’ kleiner wordt.
            – Misschien kun je ze ook vertellen welke situaties je nu precies lastig vindt, wat er dan gebeurt met je en wat je dan voelt?
            – Hoe zouden deze mensen jou kunnen helpen? Wat heb jij van hen nodig? Een luisterend oor als je je hart wilt luchten? Een arm om je heen? En begrijpende blik als je samen aan tafel zit? Dat ze naar je toekomen als je het zwaar hebt? Een serieus gesprek of zelfs een grapje erover? Of misschien heb jij wel iets heel anders nodig? Denk er maar eens over na en probeer het uit.

            Ik dacht vroeger altijd dat ik altijd heel duidelijk was in mijn communicatie, maar ik kwam er uiteindelijk achter dat ik zeer onduidelijk was. Ik dacht dat mensen wel aan mij konden zien als ik het moeilijk had en raakte dan gefrustreerd als ik op onbegrip stuitte of als anderen mij niet serieus namen. Inmiddels weet ik dat ik veel en veel duidelijker moet zijn in wat iets me doet en wat ik nodig heb. Het is immers heel moeilijk om in elkaars hoofd te kijken of exact te voelen wat de ander voelt. Dat moet je ze vertellen. Ik heb hier ook wat over verteld in mijn blog 10 stappen om paniek om te zetten in kracht

            Blijf bij jezelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *