15 dec

Help, mijn dochter heeft een eetstoornis. Wat nu? 7 tips – Tip 1 Vader of moeder zijn is genoeg

Ik ben ontzettend blij met de diverse reacties op mijn blog. Het geeft nog meer aan wat een complex onderwerp ‘eetstoornissen’ is. Zo riep mijn blog “Eetstoornis, monster of maatje” nogal wat reacties op. Van herkenning van mensen met een eetstoornis tot verdriet van ouders die hun kind zien afglijden en die weerstand hebben tegen de gedachte dat de boulimia of anorexia hun kind iets oplevert.

Als blijkt dat je kind een eetstoornis heeft, gebeurt er heel wat met je als ouder.

Van schuldgevoel omdat je het soms jarenlang niet heb door gehad tot boosheid en frustratie omdat je je kind steeds ongelukkiger ziet worden en je niet begrijpt waarom deze nu zo “abnormaal” met eten omgaat. Of erger nog, verdriet en machteloosheid, omdat je ziet dat je kind steeds zwakker wordt en je zo ontzettend bang bent dat ze dood zal gaan.

Ga er maaaan staan als ouder.

Wat moet je doen? Hoe kun je je kind helpen? En hoe zorg je ervoor dat je zelf en de rest van het gezin er niet aan onder door gaan.

Ik geef graag een aantal tips die kunnen helpen bij het omgaan met je kind met een eetstoornis. Tips die komen uit mijn eigen ervaring als eetverslaafde (van mijn 20e tot 25e had ik boulimia) en het jarenlang leven met iemand met een verslaving. En tips die ik gebruik in mijn trainingen over effectief communiceren. Deze week deel 1 met de eerste tip uit een reeks van totaal 7 tips.

Tip 1. Vader of moeder zijn is genoeg

De natuurlijke reactie van ouders op problemen van hun kinderen is om de verantwoordelijkheid over te nemen en hen met raad en daad te gaan helpen. Het lijkt wel of er een soort “doe-knop” in ons zit, die aangaat zodra onze kinderen wat vragen.

Mijn dochter zegt “Mam, ik heb morgenavond een wedstrijd in Hilversum” en wat doe ik? Mijn hoofd maakt gelijk overuren: “Hoe komt ze daar? Moet ik mee? Hoe laat moet ze daar zijn?  Hoe regelen we dat met eten”. Maar mijn dochter is 16 en kan prima haar zaakjes regelen dus ik hoef helemaal niet meer in de actie-mode te stappen. Gekker nog, zodra ik dat wel ga doen, ben ik degene die de verantwoordelijkheid bij haar weg haal en haar misschien zelfs het idee geef dat ze het “zelf niet kan”.

En dan hebben we het nog maar over een simpele opmerking  (het was niet eens een vraag) over een wedstrijd. Als je kind een eetstoornis heeft, wil je het liefst alles doen om je kind hiervan af te helpen. En voordat je het weet beland je in de rol van “hulpverlener”. Doe dit niet want dit maakt het allemaal veel complexer.

Wees gewoon vader of moeder. Dat is genoeg. Biedt een luisterend oor, een schouder om op uit te huilen, liefde, warmte en doe de dingen samen die je ook graag deed voordat je kind een eetstoornis had.

6109244333_0672c6217a_z

Nog niet overtuigd? Uit onderzoek* blijkt dat 80% van de mensen met een eetstoornis wel steun zoeken bij familie en vrienden maar dat voor slechts 1% deze hulp voldoende was om van de eetstoornis af te komen. Bij 22% heeft het wel gedeeltelijk bijgedragen aan het herstel. Lekker relativerend of niet? Misschien kan deze wetenschap ook helpen om de last op je schouders wat te verlichten. Je hoeft en je kunt het niet alleen.

Dus wees vooral vader of moeder: geef je steun en liefde en zoek in overleg met je kind hulp van anderen bij het oplossen van de eetstoornis. Zodat je het daar over kunt hebben met elkaar en je niet zelf in de hulpverlenersrol belandt. Tips waarop je kunt letten als je professionele hulp zoekt vind je hier.

*Onderzoek Kwaliteitsproject Eetstoornissen 2001-2004

Dit was deel 1 van de reeks met in totaal 7 tips. Ik ben heel benieuwd wat jouw ervaringen zijn als het gaat om dit thema. Heb je zelf een onderwerp dat je graag besproken wilt zien, laat het me weten. Deel ze in het reactieveld hieronder of stuur me een bericht.

Lees ook de andere tips in deze reeks

  1. Vader of moeder zijn is genoeg
  2. Geef je kind de ruimte
  3. Wees oprecht geïnteresseerd
  4. Zorg eerst voor jezelf
  5. Geef je grenzen en wensen aan
  6. Laat de regie bij je kind
  7. Zoek hulp

Liever alle tips lezen op  je iPad of tablet? Download dan de pdf.

6 thoughts on “Help, mijn dochter heeft een eetstoornis. Wat nu? 7 tips – Tip 1 Vader of moeder zijn is genoeg

  1. Naar mijn mening moet je hier niet te makkelijk mee omgaan. Mijn ervaring is dat een gestructureerde no-nonsens therapie in een gespecialiseerde instelling de beste oplossing is. Daar zul je als ouder bij betrokken worden en dan kun je inderdaad laten zien wat je als ouder kunt bieden. Samen gezellig thuis een oplossing zoeken komt nooit voor.

    • Daar ben ik het helemaal mee eens Loe. Zoek hulp. Dat is ook wat ik aanbeveel: zie tip 7 van deze 7 tips. Ga niet alleen lopen aanmodderen. Bij sommige dingen kun je je kinderen prima helpen. Een eetstoornis is echter een zeer serieuze aandoening. Dan moet je niet te lang aanzien, maar zo snel mogelijk actie ondernemen. Hoe eerder je kind namelijk hulp krijgt hoe, hoe groter de herstelkans is.

  2. Sorry maar, meestal helpt het niet om alleen maar steun te geven en een luisterend oor. Meestal zijn we even ok enzo maar daarna blijven de gedachtes van “Wat heb ik gegeten? Hoeveel ga ik nog eten? En hoe zorg ik dat ik kcal verbrand?”. Het is ERG moeilijk om er vanaf te komen. Het is hetzelfde als zeggen tegen een kanker patient dat diegene moet stoppen met kanker hebben. Het is niet zo 1.2.3 over en soms gaat het zelfs nooit over en wordt het je dood. De meesten van ons willen echt hulp, maar zijn veel te bang om hulp te vragen. Omdat ik bijvoorbeeld denk dat ik toch geen goede hulp zal krijgen omdat ik niet te dun ben. Ik heb ondergewicht. Maar niet ernstig.

    Groetjes, Lolita (14 jaar oud meisje)

    • Hi Lolita, wat naar dat je hulp wilt, maar je weet niet waar je heen kunt en hoe je geholpen kan worden. Ik kan me voorstellen dat dat heel ingewikkeld is.

      Allereerst. Weet dat het mogelijk is om van je gedachtes en focus op (niet) eten en gewicht af te komen. En er zijn mogelijkheden voor begeleiding ook voor jou. Het maakt niet uit of je 100% past in een hokje van gewicht, (niet) eten, etc. Als jij ergens last van hebt en ongelukkig bent, heb je alle recht om er iets aan te doen en hulp te krijgen hierbij. Een psycholoog, therapeut of coach kan jou helpen door samen met jou te onderzoeken waarom je al die gedachtes hebt en wat je ermee kunt doen. Belangrijk is om samen met je ouders en/of een vertrouwenspersoon (op school, huisarts of praktijkondersteuner) te praten en te onderzoeken wat voor jou goede hulp is. In dit blog lees je een paar tips die hierbij kunnen helpen, maar je kunt ook op de site van Buro Puur kijken welke hulpverleners er in jouw buurt zijn.

      Ik ben het helemaal met je eens dat alleen maar steun en een luisterend oor bieden, niet de oplossing brengt. Wel is deze steun van ouders heel belangrijk. Als ouder kun je helaas ook niet alles zelf. Je hebt noch de opleiding, noch de ervaring om iemand met een verstoord eetpatroon te helpen. Net zo min als zij de dokter kunnen zijn als je kampt met een ziekte als kanker. Vaak sta je machteloos en weet niet wat te doen. Soms werkt zelfs wat je doet als ouder averechts. Ik denk dat het belangrijkste dat ouders kunnen bieden is dat zij ‘het vangnet’ zijn voor hun kinderen. Er zijn voor jou met alles erop en eraan. In goede en in slechte tijden. Daarnaast is het belangrijk dat zij je helpen door samen met jou te kijken wat nodig is en door je te helpen met grenzen stellen en stappen zetten. Dit blog was er slechts 1 in een serie van tips aan ouders. Wil je alle 7 tips op een gemakkelijke manier lezen, dan kun je ook het gratis e-boek downloaden.

      Maar voor jou is het denk ik op dit moment het belangrijkst om hulp te zoeken. Want als je 14 bent is het juist heel goed mogelijk om van je eetprobleem af te komen. Hoe eerder je erbij bent en actie onderneemt, hoe eerder je voluit kunt ontdekken wat het leven nog voor moois voor jou in petto heeft. Dus zoek hulp!

      Warme groet, Charlie

  3. Ik vind het mooi om te merken dat dit thema universeel is en niet alleen betrekking heeft op eetstoornissen. Zo sprak ik vandaag iemand die aangaf dat deze blog haar had geholpen duidelijkheid te krijgen in hoe ze nu het beste om kan gaan met haar broer, die ook een soort verslavingsgedrag vertoonde maar dan op financieel gebied. Zij realiseerde zich dat ook bij haar de rol van hulpverlener en zus heel erg door elkaar heen liepen. De emotionele band maakte dat het steeds lastiger werd om duidelijk te zijn en grenzen te stellen. Ze gaat nu proberen om de hulpverlenersrol los te laten en weer gewoon zus te zijn.

  4. Ik sprak vandaag een moeder waarvan de dochter zich enorm zorgen maakt over een aantal meisjes in de klas die anorexia hebben. Haar dochter lag hiervan zelfs wakker van omdat ze zich ook verantwoordelijk voelt voor haar vriendinnen met anorexia. Tegen dit meisje zou ik willen zeggen: “Wat lief dat je je zorgen maakt over je vriendinnen. Waar je ze mee zou kunnen helpen is gewoon interesse tonen in hun leven. Stel maar gewoon de vragen die je hebt. De meeste mensen durven dat namelijk helemaal niet. Misschien kun je vragen waarom ze eten zo lastig vinden, of wat voor hun de moeilijkste momenten zijn. Maar misschien heb jij hele andere vragen, stel ze gerust. Toen ik een eetstoornis had vond ik het eigenlijk heel vervelend dat niemand wat aan mij vroeg. En geef ook vooral aan wat jij er moeilijk aan vindt of waar jij je zorgen over maakt. En voor de rest. Wees vooral gewoon vriendin en vertel waar jij mee bezig bent, wat jij leuk vindt of lastig. En doe de dingen die je normaal ook met hen zou doen.

    Ik hoop dat dit je wat helpt. Charlie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *