Eetstoornis: monster of maatje? Of allebei?
Jezelf uithongeren of volproppen. Door de regen naar de supermarkt voor eetbui-eten. Bewegen tot je erbij neervalt. Je sterk voelen als je honger hebt en afvalt. Of ellendig en eenzaam tijdens eetbuien of het braken daarna. Soms ook even niets hoeven voelen. Geen gedoe aan je hoofd. Even rust.
Is je eetstoornis dan iets positiefs of iets negatiefs? Een monster of een maatje?

Niemand kiest bewust voor eetbuien, boulimia of een eetbuistoornis. Toch blijven ze jarenlang hangen zonder dat je kunt ontsnappen. Hoe dat komt? Het is de Wow-factor. De cruciale factor die je gevangenhoudt in een eetstoornis.
Mijn eetstoornis beheerste een groot deel van mijn leven, toch hield ik dit zeven jaar lang geheim. Hoe kan het toch dat mensen met een eetstoornis geen hulp vragen én als ze het al doen daar zo lang mee wachten? In dit blog de zes belangrijkste redenen waarom mensen met een eetstoornis deze liever zelf oplossen dan hulp vragen of krijgen. Wat herken jij hierin?
Een eetstoornis is niet raar, maar je wordt vaak wel gek van je onbeheersbare gerichtheid op eten en eetbuien. Wat kun je hier nu aan doen? Hoe doorbreek je die ongewenste obsessie?
Jezelf volproppen met eten of juist niet eten. Compenseren door sporten, braken of laxeermiddelen. Tig keer per dag op de weegschaal. Bezig met eten, met dun, met dik, met uiterlijk. De buitenwereld vindt het niet normaal. Soms vind je het zelf ook niet normaal. En toch als je het goed beschouwt is een eetstoornis heel logisch. Een eetstoornis is niet raar. Ook die van jou niet.
Iedereen met een eetstoornis heeft zijn of haar eigen verhaal. In dit blog deel ik mijn verhaal. In de hoop dat dit jou ook helpt jouw verhaal te vertellen en in de hoop dat met ieder verhaal dat wij
Ik had het beloofd. Niet één keer maar heel vaak. Ik zou voortaan mijn haren uit het doucheputje halen. Ik deed ook echt mijn best maar werd er in de praktijk keer op keer op betrapt dat ik ze gewoon liet zitten. En zo ging het destijds ook met stoppen met eetbuien en braken. Goede voornemens, die kun je dus maar beter niet maken. Je raakt er zelf alleen maar gefrustreerd van en anderen vertrouwen je sowieso niet meer. Maar wat dan wel? 
Vorige week schreef ik het artikel