Zelfkritiek verergert dwang en eetbuien. Hoe kom je ervan af?
Zelfkritiek is één van de belangrijkste triggers van eetbuien en een dwangmatige relatie met eten, sporten en je lichaam. Ook maakt het onzeker in vriendschappen, relaties, werk en studie. Waar komt die zelfkritiek vandaan? Hoe gaat onze innerlijke criticus te werk? Maar nog belangrijker. Hoe kom je ervan af? Lees verder

Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Hoe vaak begint dat niet met goede voornemens? Minder drinken, X kilo afvallen, meer bewegen of vaker bij tante Greet op bezoek. Maar voor je het weet is de lol eraf en verdwijnt zo’n voornemen in de la met teleurstellingen. Hoe anders is dat als je een jaarmotto gebruikt. Altijd bruikbaar, je bent nooit af en vele malen inspirerender. Ontdek de kracht van een jaarmotto en probeer het uit. 
Hoe leer ik gezond, normaal en liefst intuïtief eten? Dat is een vraag waar veel mensen mee worstelen. Of het nu gaat om mensen met overgewicht, een verstoorde relatie met eten, emotie-eten, boulimia, eetbuistoornis of anorexia. Ik ben voorstander van het principe Vrij Eten. Maar wat is Vrij Eten eigenlijk en wat heb je eraan?
We staan al twee jaar onder spanning. Eerst zette de coronapandemie ons leven op z’n kop. Nu staan we op scherp door de oorlog in de Oekraïne, stijgende brandstofprijzen, financiële zorgen en oorlogsdreiging. En of dat nog niet erg genoeg is, blijken eetstoornissen te verergeren en gaan we meer snoepen en snaaien. Hoe krijg je weer rust in de tent en je eetgedrag?
‘Ik wil meer in het hier en nu kunnen zijn’ zeggen de mensen die ik begeleid vaak. ‘Gewoon aanwezig kunnen zijn bij wat er is’. En het klopt, vaak zijn we inderdaad meer daar en elders dan in het hier en nu. Ik nam daarom een podcast op over hoe je dat kunt leren: leven in het hier en nu.
Daar sta je dan.
Vandaag stap 2 van werken aan eetstoornisherstel vanuit je luie stoel tijdens Corona avondklok en lockdown. Met drie oefeningen die je de komende weken kunt doen en die je helpen stappen te zetten in je herstel én zorgen dat je meer het gevoel krijgt dat je leeft. Deze keer inclusief een audio-oefening die je kunt doen vanuit je luie stoel.
Daar zitten we dan. Al maanden in Corona lockdown en nu ook nog vanaf 21.00 uur aan huis gebonden door de avondklok. Wat nu? Nog maar weer een film of serie of de zoveelste nieuwsshow met steeds hetzelfde nieuws? Of doe je mee om deze avondklok avonden te gebruiken als me-time. Om stappen te zetten in het loslaten van je eetstoornis of andere gewoontes die je kwijt wilt? Vandaag stap 1 (van vier).
Kerst, het klinkt altijd zo gezellig, maar misschien ben je al weken of maanden in de stress van de kerst. De druk ligt namelijk hoog. Want het moet gezellig zijn, de boom moet prachtig zijn, het eten subliem en overdadig en de familie- en vriendenverplichtingen moeten nagekomen worden. Hoe overleef je nu de kerst zo dat je er ook nog wat van kunt genieten?
“Zeg weet je wel dat jouw ene borst meer naar binnen staat dan de andere?” Verward kijk ik haar aan. Ik ben bij een rebalancer en sta in mijn onderbroekje voor haar voordat ik op de behandeltafel mag. “Wat moet ik hier nu mee?” Wat moet je sowieso met opmerkingen op je lijf waar je niet op zit te wachten? Of met eigen lichaamsobservaties waar je minder blij mee bent.
“Wat ik wil, is dat ik gewoon één stukje chocola kan nemen of één koekje en dat het niet gelijk uitloopt op een eetbui. Maar het lukt me niet.” Ik hoor het dagelijks. Van vrienden, van collega’s en van de mensen met eetbuien, boulimia en eetbuistoornis die ik coach. De ultieme wens is te kunnen stoppen na dat ene stukje chocola. En de grootste frustratie is dat het niet lukt. Wat doe je eraan? 
“Morgen eet ik de hele dag gezond”. Hoe vaak heb ik me dat niet voorgenomen in mijn leven en hoe vaak ging het dan weer mis gedurende de dag? Heel vaak! Een verloren dag, noemde ik die dagen. En dan was het hek van de dam. Want als het toch al een verloren dag is, dan kan de controle los. Dan mag alles. Even leuk, maar achteraf komt de spijt. Hoe kom je nu af van dit verloren-dag-syndroom?
Vliegende vaart. Ik fiets naar de stad. Wind door m’n haar. Plots zie ik ze fietsen. Tientallen nieuwe studenten. Een groepje rode shirtjes. Een groepje met bloemenslingers om hun nek. Aan hun twijfelende blik en houding te zien duidelijk nog niet bekend in Utrecht. Oplettend fietsen ze achter iemand aan. Hun intro-pappa of –mamma? En ik denk “Ah, gossie”.