Lieve tussendoortjes voor jezelf (voor de feestdagen)

Ik wilde mijn compassie-meditatie met je delen. Maar ik doe het niet.
Niet omdat compassie niet helpend is.
En ook niet omdat de feestdagen geen spanning kunnen oproepen. Maar omdat er rond deze tijd al zó veel ‘moeten’ is.
En misschien heb je juist behoefte aan iets lichters. Iets praktischers. Iets dat je kunt doen, midden in alle drukte.
Lees verder
Praten over eetbuien, braken of je eetstoornis, dat is mega ingewikkeld. Voor jou, maar ook voor je omgeving. Toch helpt praten over je eetprobleem bij het herstellen hiervan. Hoe kan je omgeving jou de helpende hand reiken? Ik zette de belangrijkste do’s en don’ts op een rijtje. Ik ben benieuwd of je ze herkent.
Nu de vakanties tot een einde komen en we weer het dagelijks leven instappen, is het een goed moment oude ochtendroutines te evalueren. Helpen ze je fijn de dag in en door of werken ze tegen je? Na een vakantie in de ruige natuur van Kirgizië, gooide ik mijn ochtendroutine om en kreeg meer rust in hoofd en lijf. Benieuwd hoe het jou kan helpen? Ik deel graag mijn tips.
Misschien herken je het wel. Je hebt een drukke dag gehad. Nauwelijks stilgestaan. En dan, zodra de rust eindelijk komt, komt ook… de eetbui. In dit blog lees je hoe iets heel kleins, een paar minuten pauze overdag, het verschil kan maken. Hoe ‘niets doen’ juist precies is wat je nodig hebt én hoe Mo daarmee haar eetbuien tot rust bracht. 
Jaloers kijk ik naar mensen die hele dagen ontspannen in bikini of zwembroek lopen. Ongegeneerd. Met welk figuur dan ook. Het is een prachtige dag en op 50 meter afstand liggen zee en strand te lonken. Natuurlijk ga ik in bikini. Maar pas op het strand. Niet op de camping, over straat, of in een winkel. Bij de gedachte alleen word ik al onrustig en merk ik dat ik m’n buik inhoud en rechtop ga lopen. Tijd voor exposure therapie.
Waarom wilde ik dit? Waarom doe ik dit mezelf dit aan? Ik weet dat ik door moet zetten, maar mijn lijf wil niet meer. Het ene stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘Stop, geef de strijd op, hou op met vechten.’ Het andere brult: ‘Doorgaan, opgeven is geen optie!’ Maar het wordt zwaarder en ik kan niet meer. De roep om op te geven wordt steeds harder. Opeens is er een opening.
Hoe kan het dat je soms zomaar uit het niets een eetbui krijgt? Dat de drang plots onvermijdbaar groot is? Onderweg van werk naar huis, na een supergezellige avond met vrienden, als de kinderen net in bed liggen of direct als je partner het huis verlaat? De eetbuidrang die dan ontstaat, heeft te maken met wat ik schakelmomenten noem.
In de Volkskrant lees ik ‘Wie niet wil aankomen tijdens de feestdagen moet zijn ratio inzetten’. Gevolgd door de boodschap ‘Dat vergt véél, héél véél oefening.’ Ik haak gelijk af. Want ‘Hallo, het is het einde van het jaar. Daar heb ik toch geen tijd en energie meer voor?’ Ik ben ook pissig. Want het kan echt simpeler.
Raak jij jezelf soms ook zo kwijt? In alles wat er op je afkomt, moet of van je gevraagd wordt? Grote kans dat jouw antenne dan te veel afgestemd is op je horizontale as. Maar geen paniek. We hebben ook een verticale as die je helpt weer in te checken bij jezelf. Dat geeft rust en overzicht. En voorkomt eetbuien. Ik deel hoe het werkt en heb een meditatie-oefening voor je ingesproken.
Ken je dat? Net ontspannen terug van vakantie en voor je het weet zit je in dezelfde sleur als voor de vakantie. Er moet weer opgeruimd en gewerkt worden. Familie en vrienden willen contact. Er liggen tig klussen te wachten. Het vakantiegevoel is dan al snel ver te zoeken. En slechte gewoontes of eetbuien die weg waren op vakantie, staan opeens weer voor je neus.
Voor een artikel in de GezondNu, heb ik een afspraak voor een fotoshoot. Ik moet ‘vrolijk en dynamisch overkomen, zomers gekleed, het liefst in een uni kleur én mijn vrouwelijke vormen moeten goed tot uitdrukking komen (zonder te veel bloot).’ Ik denk: ‘Zomers?, dat betekent een jurkje. En een jurkje betekent blote benen en open schoenen’. Ik schiet gelijk in de stress.
Tja, wat doe je op momenten dat je het even niet meer weet? Vroeger had ik dan eetbuien, maar daar ben ik lang geleden mee gestopt. Inmiddels heb ik een heel arsenaal geruststellende dingen die ik kan doen op moeilijke momenten. Ik deel ze graag. Misschien ook wat voor jou?
Kerst komt dichterbij en na wat onrust bij ons rondom het plannen, kijk ik er dit jaar met een fijne mildheid naar. Vanuit het gevoel rond een kampvuur te kruipen. Met wat er ook is en wat er ook speelt tijdens kerst. Rond een kampvuur krijgt alles een plek en gaat het om delen. Samen het vuur brandend houden. Ik leg er alvast een boomstammetje op. Doe je ook mee?
‘Ik wil meer in het hier en nu kunnen zijn’ zeggen de mensen die ik begeleid vaak. ‘Gewoon aanwezig kunnen zijn bij wat er is’. En het klopt, vaak zijn we inderdaad meer daar en elders dan in het hier en nu. Ik nam daarom een podcast op over hoe je dat kunt leren: leven in het hier en nu.