02 sep

Hoe hou je vol als alles in jezelf roept: “Geef het op!”?

Hoe hou je vol ondanks strijdWaarom wilde ik dit? Waarom doe ik dit mezelf dit aan? Ik weet dat ik door moet zetten, maar mijn lijf wil niet meer. Het ene stemmetje in mijn hoofd zegt: “Stop, geef de strijd op, hou op met vechten.” Het andere stemmetje brult: “Doorgaan, opgeven is geen optie!” Maar het wordt zwaarder en zwaarder en ik kan niet meer. De roep om op te geven wordt steeds harder. En opeens is daar een opening. 

 

Ik ben al meer dan 20 jaar van mijn eetbuien en boulimia af, maar ook ik heb nog steeds mijn interne strijdprocessen. Van die dagen dat er van alles mislukt, ik domme keuzes maak, niets vanzelf lijkt te gaan of dat ik weer eens tegen mijn eigen killing deadlines aanloop. Dan kan ik zeer ontevreden zijn over mezelf, zakt de moed me soms in de schoenen, zou ik het liefst het bijltje erbij neer gooien en gewoon onder mijn dekbed kruipen. Om er pas weer onder vandaan te komen als alles opgelost is.

Ik hoef dan wel geen strijd meer te voeren met dreigende eetbuien, schaamte of eindeloos piekeren over wel of niet gezond eten. Maar neem van mij aan: strijd zal er altijd ergens zijn.

 

Zo ook deze zomer

M’n lief en ik hadden namelijk als daad van pure romantiek bedacht dat we naar Avignon zouden fietsen. De stad waar we elkaar 7 jaar geleden hebben ontmoet. Op de fiets.

Ach, en het is wel 1.450 km en we hadden niet getraind, maar we houden wel van een uitdaging. Zo gingen we met onze fietsen met nieuwe anti-lek-bandjes en volle kampeeruitrusting op pad.

 

Wat een strijd

Het was een prachtige, geweldige vakantie en ik zou het zo weer doen. Maar ook: wat een strijd!

  • Het was heet, het was zwaar, het was steil, het was lang, het was afzien!
  • Tot dag 13 kon ik soms wel janken van de zadelpijn.
  • Mijn arme lijf had het flink te verduren. Want 19 dagen lang 5,5 uur intensief sporten per dag, vergt veel spierkracht en energie.
  • Door een foutje in onze berekening, bleken we 200 km meer te moeten fietsen dan we hadden voorzien. Hierdoor konden we niet onze geplande rustdagen pakken. Het was dus buffelen.

Wat een strijd

 .

Dag 16 is het toppunt. Ik zit stuk

We komen al moe onze tent uit. Vandaag fietsen we van Noirétable naar La Chaise Dieu (in de Auvergne). Onze spieren zijn overtraind en schieten steeds sneller in de kramp. De reserves in ons lijf zijn ook steeds meer op, er valt bijna niet tegenaan te eten. Maar we moeten door. Er is geen alternatief en over een paar dagen willen we in Avignon zijn. Er staat vandaag 93,4 km op de planning met meer dan pittige klimmen en steile afdalingen waar je ook je kop bij moet houden om niet de berg af te vliegen.

Na 82 km, 6 Kilometer voor het plaatsje Bonneval, kom ik mezelf tegen. Het is inmiddels een uur of vier en we zijn al vanaf 9 uur vanochtend onderweg. Ik weet dat de komende 12,5 kilometer alleen maar stijgen is. En behoorlijk pittig. Mijn benen willen niet meer. Ik kom nauwelijks vooruit. Alles in mij roept: stop. Maar ik weet ook dat het geen zin heeft om te stoppen want er is in geen velden of wegen een overnachtingsplek te vinden. Maar ik kan echt niet meer. Zal ik afstappen?

Opeens bliept er een gedachte in mijn hoofd. Ik zeg tegen mezelf: “Weet je wat, als je voorbij die paal bent, dan ben je een hele pief en dan mag je afstappen”. Die paal stond 20 meter verderop. Dat leek me te doen. Dus ik trapte door. Vlak voor de paal kwam de volgende gedachte: “Als ik dat bosje (20 meter verderop) haal, dan ben ik een hele pief”. En daarna: “Als ik die hooibaal haal, dan ben ik een hele pief”. Ik was inmiddels al drie maal een hele pief. En zo begon ik me ook al te voelen.

Zo trapte ik een paar kilometer lang van meetpunt tot meetpunt. Steeds kleine stapjes en steeds met de voldoening dat het haalbaar was wat ik mezelf vroeg. En met de belofte dat ik bij iedere volgende mijlpaal zou mogen stoppen. Als ik dat wilde. Iedere mijlpaal was er één. Én een beloning. Zo haalde ik Bonneval, waar we op een rustiek bankje onze laatste mueslireep naar binnen werkten en een kaarsje opstaken in een schattig kerkje.

 

Ik ben een hele pief

Daarna moesten we nog 6 kilometer stevig klimmen naar la Chaise Dieu, maar ik wist nu dat ik dat kon. Zonder te hoeven stoppen. Stap-voor-stap. Van mijlpaal naar mijlpaal. We reden pas om 19.15 de camping op, waren doodmoe, maar ik voelde me een hele pief.

 

Jij bent ook een hele pief, want jij kunt dit ook.

Hoe je dat doet? Deze stappen helpen je erbij.

 

1. Luister naar je stemmen maar bepaal zelf

Natuurlijk luisterde ik naar die stemmetjes in mijn hoofd over wel of niet afstappen. Beide opties vond ik echter niet aanlokkelijk. Want afstappen klinkt wel leuk, maar wat dan? Er komt echt niemand mij ophalen in ‘the middle of nowhere’. Ik zou me niet trots voelen. En ik zal toch ergens weer verder moeten wilde ik het eindpunt van die dag halen. Maar op dezelfde manier blijven doorfietsen, dat vond ik ook niet motiverend. Daar werd het alleen maar zwaarder van. Ik wilde dus een andere oplossing. Eentje die ik tot nu toe nog niet bedacht had.

 

2. Maak je doel klein en behapbaar: breek het op in stukjes

Mijn oplossing was niet bezig zijn met mijn doel over 12 kilometer. Nee, ik maakte mijn doel haalbaar klein, in stappen van 20 tot 100 meter. Als je je doelen kleiner maakt, dan zijn ze gemakkelijker te realiseren en heb je eerder een succeservaring. Dat is goed voor je zelfvertrouwen en motiveert ook je volgende kleine doel te halen.

Bijvoorbeeld:

  • Ga van een weekdoel naar een momentdoel. Dus in plaats van de hele week gezond moeten eten, bekijk je het per maaltijd. Iedere gezonde maaltijd is er immers één. Die heb je dan al in de pocket. Op naar de volgende gezonde maaltijd.
  • Beperk de tijd. Dus zeg als je bijvoorbeeld last hebt van eetbuien niet: “Ik ben pas goed als ik nooit meer een eetbui heb”, maar: “Ik ben een hele pief als ik het komende kwartier (uur of dagdeel) geen eetbui heb.” En na dat kwartier kun je dat weer een kwartier doen, en nog een kwartier, etc. Als je dan in die kwartiertjes ook nog iets constructiefs doet (bijvoorbeeld de wandelmeditatie bij mijn e-boek Eerste Hulp Set bij Eetbuien – of – iets opruimen – of muziek luisteren), dan heb je waarschijnlijk nog een beter gevoel over jezelf.
  • Bepaal tussenstappen. Wil je bijvoorbeeld gezond leren eten. Richt je dan niet gelijk op alle maaltijden, maar pak eerst eens je ontbijtgewoontes aan. Heb je dat eenmaal onder de knie, vier dan je succes en richt je op een volgende maaltijd.
  • Je doel in kleine mootjes hakken, werkt ook bij andere dingen: werk dat af moet, stoppen met roken, hardloopdoelen die je wilt bereiken, etc.

 

3. Beloon jezelf

Geef jezelf een compliment als het gelukt is. Yes het is gelukt. Ik ben een kanjer of zoals ik tegen mezelf zei: “Ik ben een hele pief”. Vraag me trouwens niet hoe ik op die ‘hele pief’ gedachte kwam. Ik vond het zelf ook een beetje gek, maar die gedachte was er opeens.

 

Waar wil jij je een hele pief over voelen?

Pak een doel wat je toe nu toe keer op keer niet haalde en waar je je gefrustreerd over voelt. Hoe kun jij dit omzetten naar kleine, haalbare stappen? En hoe ga jij jezelf belonen? Leuk als je jouw ervaringen deelt.

 

Gerelateerde blogs:

11 thoughts on “Hoe hou je vol als alles in jezelf roept: “Geef het op!”?

  1. Hi Charlie,

    Wat schrijf je het toch weer begrijpelijk op. Prachtig!

    Ik, ook lange afstandsfietser, kreeg een keer onderweg te horen van mijn Joep (die een paar jaar hoofdklasse Hockey heeft gespeeld) dat zijn coach altijd zei: “Als je denkt dat je niet meer kunt, zit je pas op 70 %.” Je wilt niet weten hoe vaak ik dat heb gedacht en soms bijna kotsend, riep: “Dat heb ik al 3 keer bedacht dus zit ik op 100 %!” En toch kun je dan weer verder. Je bent kennelijk tot veel meer in staat dan je denkt.

    Wat mij ook heeft geholpen, is de tip van mijn Broer Wilhelmus: zing maar “Van je hela hola, houdt er de moed maar in.” Ik kon het lied niet meer horen in mijn hoofd op een gegeven moment. En dan zocht ik een ander lied: “We zijn er bijna.” Heel maf maar het helpt.

    Tijdens onze tocht naar Santiago de Compostella heb ik bijna willen stoppen. “Voor wie doe ik dit?”, “Voor wie moet ik mij bewijzen?”, enz. Ik wilde de trein nemen van Pamplona naar Compostella, was ongelooflijk moe, had te weinig gegeten en we konden nooit een slaapplaats (zo vies) vinden. Ik zat er finaal doorheen. Alleen de peptalk van Joep trok me erdoor. Hij gaf mij gelijk, zei dat ‘die en die dat ook hadden’ (ik: “Oh ja, oh ja?”) en zei dat we konden stoppen, maar dat we dan wel vooruit zouden fietsen en niet terug om op de trein te stappen. Uiteindelijk moesten we nog 22 km door (een zeer zware tocht tegen de wind in) voor er een plek was om te slapen. Maar na een bad en goed eten, kon ik de volgende dag weer vrolijk door. Had geen enkele behoefte meer om de trein te nemen. En dan het eindpunt: de voldoening. In één klap ben je alle ellende vergeten en is het genieten.

    Wat heeft dit alles met mij gedaan? Ik ben veel minder bang geworden voor het leven.

    • Wat een heerlijk, eerlijk verhaal Els. Dat lucht op te horen dat het ook bij jullie niet allemaal van een leien dakje ging. En dat ook jij en Joep manieren hebben gevonden om het behapbaar te maken.

      Dat zingen, dat herken ik ook. Dat doe ik ook (zachtjes in mezelf) als het spannend wordt in de fiets afdalingen, maar ook op andere momenten in mijn leven. Die van je ‘Hela, hola’, is er ook zo eentje die ik geregeld toe pas.

      En je hebt gelijk, als je dan eenmaal op je plek bent aangekomen of als je problemen achter de rug zijn, dan verdwijnen pijn en zorgen als sneeuw voor de zon. Mooie houvast voor tijden dat je ergens middenin zit en vanuit radeloosheid even niet meer weet wat je moet doen. Dan kun je terugdenken aan de momenten die je in je leven al allemaal overleefd hebt en dan weet je dat je altijd weer meer kunt dan je denkt.

  2. Great read Charlie. As a long distance cyclist myself I often encounter this “I’m done, can’t go any further” but have found a way to get myself through the pain. I suffer from major depression and although meds and therapy certainly have changed my life .. my bike is the best way to get my head straight. I now conclude and like so many have said before me ” life is like riding a bicycle” ..Hills to climb, wind, weather, falls and pain but when I get home it was great and I want to do it all over again.

  3. Wauw wat een mooie uitdaging en het lijkt mij een mooie tocht.
    Wat je schrijft is zo mooi, begin klein en denk niet meteen te groot. Ben momenteel weer van een mindere periode aan het terug krabbelen en moet ook echt weer mezelf herinneren aan denken in kleinere ‘uitdagingen’ in plaats van in dagen of weken. Duidelijke eye opener. Dank je

    • Terugkrabbelen betekent dat je blijkbaar weer bezig bent om on track te komen. En dat is al een super stap. Mooi woord ‘krabbelen’ – dat lijkt ook al een teken dat je kleine, behapbare stappen aan het zetten bent en dat het geen onoverzienbare zeven-mijls-stappen zijn. Stap-voor-stap. En iedere stap is er één.

      • De stappen zijn inderdaad klein maar dat komt ook omdat ze gewoon niet groter konden in het begin (na een operatie en wat tegenslag) en het me ook wat rust geeft als ze kleiner en dus te overzien zijn.
        Ja krabbelen is het juiste woord omdat het soms echt nagels erin zetten vasthouden en optrekken is…..

  4. Mooi geschreven Gaat niet alleen op voor mensen met eetstoornis. Dit kan ook passen in bij een angststoornis. Mij is dit soort stappen ook geleerd. En ik moet ze alleen nog toepassen in de praktijk. Jij geeft een mooi voorbeeld van de praktijk. Dank je wel.

  5. Wow, dat klinkt als echt afzien. JIJ BENT ECHT EEN HELE GROTE PIEF.

    De beloning vergeet ik wel eens. Mijn uitdaging is om geen zorgen te maken om inkomsten, terwijl ze er niet zijn. Ik kan denken: ben ik NU in gevaar? Kan ik nu iets doen? En bewust ontspannen en mijn negatieve gedachte loslaten.
    Die ontspanning is al een beloning op zich, maar wie weet ga ik er wel één aan toe voegen. 🙂

    • Dankjewel Eline

      Mooi hoe jij blijkbaar negatieve gedachtes kunt loslaten door jezelf deze vragen te stellen. En je vervolgens te richten op wat wel helpt.

      Leuk om in ieder geval ook de momenten te vieren dat je deze gedachtes los kunt laten. Ben jij dan ook een hele pief? Of is er iets anders dat je tegen jezelf kunt zeggen dat bij jou meer binnenkomt?

      Heb je ook nog iets aan het kleiner en behapbaarder maken van je inkomstendoel? En het bewust vieren van alle inkomsten die er wel binnenkomen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *