Je kunt meer dan je denkt
Ik had die dag al negen uur gemediteerd, ongemakkelijk zittend op een matje op de vloer. M’n lichaam deed aan alle kanten pijn: mijn rug, m’n schouders, m’n knieën, m’n heupen. Toch zat ik er klaar voor: de meditatie van 18.00 tot 19.00 uur op dag vijf van mijn 10-daagse Vipassana meditatie cursus. Toen kwam de instructie: “Het komende uur mag je helemaal niets meer bewegen: niet je benen, schouders, hoofd, armen, niets.” Het complete uur mocht ik niet verzitten, niet verschuiven, niet wiebelen, niet aan mijn neus kriebelen. Het zweet brak me acuut aan alle kanten uit. Wat nu?
Lees verder
“Zeg hoe is het eigenlijk met jouw ei? Gebruik je het nog wel eens?”, vraagt vriendin M. Ik kijk haar wazig aan. “Ei?”. “Ja” zegt ze “Jij deed toch altijd zo’n ei om je heen?”. En dan begint me wat te dagen: mijn ei, mijn hulpmiddel in bange dagen, mijn redder in de nood, mijn rust- en comfortbrenger. Hoe kon ik mijn ei vergeten? Nou bij deze het hele verhaal, want jij begrijpt waarschijnlijk helemaal niet waar ik het over heb. Terwijl je er wel veel aan kunt hebben. 
Een eetstoornis is niet raar, maar je wordt vaak wel gek van je onbeheersbare gerichtheid op eten en eetbuien. Wat kun je hier nu aan doen? Hoe doorbreek je die ongewenste obsessie? 
’t Leven is niet altijd even simpel en hoe je daar zelf mee omgaat al helemaal niet. Weet dat hoe rottig het ook is, hoe ellendig je je ook voelt, er altijd een oplossing is die helpt. In alle gevallen: blijf ademen.
Onrust, emoties, ongenoegen, een stressvolle dag en ongemerkt en bijna zonder te proeven kun je dan ’s avonds zomaar een zak chips, een reep chocola en/of een pak koekjes opeten. Of meer. Heel herkenbaar en irritant, maar hoe komt het dat je dan grijpt naar vet en zoet eten? 
Vandaag, exact drie weken geleden, ging de telefoon. Slecht nieuws. De dochter van mijn coach, trainer en dierbare vriendin Ghislaine Laenen vertelde dat haar moeder de laatste fase van haar leven in ging. Ik zat op dat moment in een zeer hectische periode: het manuscript van mijn boek net afgerond, startsessies met een aantal nieuwe cliënten, een intensief project voor een opdrachtgever en dat weekend ook nog twee nieuwe lezingen op het programma. Maar dat alles was niet meer belangrijk. De wereld stond even stil. En ik ook. Letterlijk. Ik ging in de stoel bij het raam zitten, dacht aan Ghislaine en onze bijzondere band en huilde.
Deze week kwam ik achter een enorme blunder van mezelf. En achter iets dat bij mij voorgoed veranderd is ten opzichte van vroeger. Iets waar iedereen wat aan heeft. Jij ook? 
Gevoelens en emoties. Hoe vaak druk je ze niet weg. Verstop je ze omdat het even niet uitkomt. Verdoof je ze met niet eten of juist eetbuien, met drank, drugs of hard werken. Omdat de emoties en gevoelens je verwarren of van slag brengen. Omdat je er geen raad mee weet. Wat zou het fijn zijn als je ze wel een plek kunt geven, als je ermee zou kunnen leren omgaan en ze kunt gebruiken om voluit te leven.
Als de liefde voor jezelf ontbreekt, wordt het leven hard werken. Complimenten komen niet goed binnen. Kritiek des te meer. En hoe hard je ook werkt, hoe goed je ook je best doet, ergens zal het van binnen blijven knagen. Zal je blijven twijfelen of je wel goed genoeg bent, zal onzekerheid de kop blijven opsteken, zal je een gebrek aan zelfvertrouwen blijven voelen, jezelf blijven vergelijken met anderen, blijven hunkeren naar goedkeuring van anderen. Autonomie en stevigheid zijn dan ver te zoeken. Niet echt een stevig fundament als je wilt herstellen van een eetstoornis. Wat kun je eraan doen?