Ik loop naar huis. Als ik er bijna ben, grijp ik blindelings in mijn tas op zoek naar mijn sleutels. Tussen alle dingen en rommeltjes die door mijn tas zwerven, zijn m’n sleutels gemakkelijk te vinden. Er zit namelijk iets aan dat me dierbaar is, me verwarmt en mild maakt. Altijd. In goede en in slechte tijden. Hoe ik me ook voel. Misschien dat het jou ook helpt. Lees verder
Kerst, het klinkt altijd zo gezellig, maar misschien ben je al weken of maanden in de stress van de kerst. De druk ligt namelijk hoog. Want het moet gezellig zijn, de boom moet prachtig zijn, het eten subliem en overdadig en de familie- en vriendenverplichtingen moeten nagekomen worden. Hoe overleef je nu de kerst zo dat je er ook nog wat van kunt genieten? Lees verder
“Zeg weet je wel dat jouw ene borst meer naar binnen staat dan de andere?” Verward kijk ik haar aan. Ik ben bij een rebalancer en sta in mijn onderbroekje voor haar voordat ik op de behandeltafel mag. “Wat moet ik hier nu mee?” Wat moet je sowieso met opmerkingen op je lijf waar je niet op zit te wachten? Of met eigen lichaamsobservaties waar je minder blij mee bent. Lees verder
M’n lief geveld door Corona, schoonouders die overlijden, Corona-maatregelen die invloed hebben op leven, werk en inkomen. Als er iets is waar ik me afgelopen weken weer bewust van ben geworden, is dat het leven niet maakbaar is. Dat dingen anders lopen of je overkomen. Hoe deal je daarmee? Ik kon niet anders dan doorgaan totdat mijn intervisiegroep me een spiegel voorhield. Lees verder
Vliegende vaart. Ik fiets naar de stad. Wind door m’n haar. Plots zie ik ze fietsen. Tientallen nieuwe studenten. Een groepje rode shirtjes. Een groepje met bloemenslingers om hun nek. Aan hun twijfelende blik en houding te zien duidelijk nog niet bekend in Utrecht. Oplettend fietsen ze achter iemand aan. Hun intro-pappa of –mamma? En ik denk “Ah, gossie”. Lees verder
Stop, roep ik naar m’n lief. De Italiaanse zon brand genadeloos. Zweet gust van m’n lijf. Kromgebogen hang ik over het stuur van m’n fiets in de schaduw van een piezelig boompje. M’n benen zwabberen. M’n armen trillen. De energie is op. Ik luister naar m’n lijf. Ik stop en eet en drink. Ik eet om te kunnen fietsen door dit prachtige land. Doe jij dat ook? Eten om te kunnen sporten? Of sport jij om te kunnen eten? Lees verder
Het is 17.43. Ik laat de laatste klant uit, haast me de trap op naar de woonkamer, keil de kopjes in de vaatwasser en gris m’n dossiers mee naar kantoor om zo snel mogelijk de werkdag af te ronden. In rap tempo verstuur ik huiswerkopdrachten en facturen, werk dossiers bij en beantwoord de meest dringende mailtjes. Dan laat de pingel van de wasmachine me overduidelijk weten dat ‘ie klaar is en dat de was opgehangen wil worden. Intussen valt mijn blik op een gemist appje van zoonlief: hij wil ook mee-eten. “Pfff, oh ja eten, ook dat nog.” Ik zucht en denk: “We halen wel een diepvriespizza. Ik ben er wel klaar mee voor vandaag”. Lees verder
Woensdagmiddag 17.53. Met tegenzin zet ik de computer uit. We moeten eten. Na het eten zegt m’n lief: “Zullen we een stukje wandelen?”. Alles in mij roept: “NEEEEE!”. NEE van “Ik moet nog zoveel en ik krijg het niet af”. NEE van stress in mijn lijf. NEE van “Ben jij gek! Je gaat toch niet ontspannen NU?!” Toch zegt iets in mij JA. Ik stap over de drempel het zonnetje in en het kwartje valt. Had die slavendrijver me toch weer te pakken. Lees verder
Tijdens een borrel praat ik met vriendin M. over ‘eten en gewicht’. Ze zegt, met frustratie in haar stem: “Bij het uitdelen van discipline heb ik niet vooraan gestaan. ’s Ochtends neem ik me nog voor om niet te snoepen, maar aan het einde van de dag doe ik het toch”. Ik kijk haar aan en vertel dat het daaraan niet ligt en ook niet aan haar. Lees verder
Er is iets dat ik bijna het liefst van alles zou willen: zingen! Ongeremd. Onbevangen. Maar ik durf niet. Ik blokkeer mezelf. Ik begin er niet aan, stel het uit en parkeer mijn verlangen tot later. Tot ooit. En intussen voel ik me er onhandig en ongelukkig over. Maar het kriebelt, het lonkt, het wil gehoord worden. Dus ga ik ermee aan de slag. Lees verder
’t Is 00.12 uur ’s nachts. Ik klap m’n laptop dicht. Om me heen vellen papier, krabbels, gedachtegangen. Morgen is de boekpresentatie en ik ben nog niet tevreden over m’n praatje. Over geen van de vier praatjes die ik tot nu toe heb geschreven trouwens. Ik geef ’t op, poets m’n tanden en kruip in bed tegen het heerlijk warme lijf van m’n lief….. Maar ook dat helpt niet. M’n hoofd piekert de rest van de nacht door terwijl ik wakker lig. Lees verder
Het is vier uur ’s middags. Harald en ik zitten al de hele dag achter zijn computer de laatste correcties van mijn boek door te akkeren. Non-stop. Met ons hoofd bijna in de computer. Hij wrijft pijnlijk over zijn nek en schouder en gaat steeds verzitten. Overbelast dat is duidelijk. Met mij is het al niet veel beter. Hoe komen we hier doorheen? Hoe kom je überhaupt ongeschonden door drukke tijden? Lees verder
Onzeker, eetbuien, jezelf vergelijken met anderen, steeds onrustig en denken aan eten? Grote kans dat je vergeten bent je juiste rol aan te zetten. Ontdek hoe je met meer zelfvertrouwen en plezier in het leven kunt staan. Lees verder
Ken je dat? Dat je zo moe bent dat je wel aan de oplader zou willen. Even bijtanken, tot jezelf komen. Even niets hoeven, maar inspiratie of een energieboost krijgen. Ik had dat laatst ook. Totdat ik me opeens bewust werd van mijn eigen top 3 inspiratiebronnen.
Een paar maanden geleden schreef ik het blog “Uit eten met een Eetstoornis”. Nog geen tien minuten na het versturen van de e-mail, vlogen de uitschrijvingen me om de oren. Ik schrok me dood. Dit was nog nooit gebeurd. Wat was er aan de hand? Blijkbaar de verkeerde snaar geraakt in de mail. Ik had het gevoel iets fout gedaan te hebben. Maar wat? Ik besloot te gaan wandelen. Lees verder