15 mei

Als Corona of het leven je raakt. Stilstaan of doorgaan?

afbeelding bij blog als corona of het leven je raaktM’n lief geveld door Corona, schoonouders die overlijden, Corona-maatregelen die invloed hebben op leven, werk en inkomen. Als er iets is waar ik me afgelopen weken weer bewust van ben geworden, is dat het leven niet maakbaar is. Dat dingen anders lopen of je overkomen. Hoe deal je daarmee? Ik kon niet anders dan doorgaan totdat mijn intervisiegroep me een spiegel voorhield.

 

Corona in huis

Op 9 maart krijgen we van Mark Rutte de boodschap geen handen meer te schudden. Nog wat luchtig met een onbedoelde handdruk als afronding. Op 12 maart stuur ik een mail naar de mensen die ik begeleid met de vraag alle live afspraken om te zetten naar online. Zodat mensen niet hoeven reizen en daarbij besmet kunnen raken. Een voorzienige geest?

Op 16 maart wordt m’n lief ziek. Hij heeft koorts, maar nog voldoende energie om te rommelen en gitaarliedjes in te studeren. We doen er wat lacherig over: “Als het hierbij blijft…….”. Na de tweede dag gaat het echter rap bergafwaarts met hem. Zit als een ziek vogeltje in een slaapzak op de bank te rillen, heeft geen eetlust meer (en dat zegt wat) en ligt hele dagen voor pampus. Intussen zitten zoonlief en ik ook in quarantaine. Op wat verhoging (zoon), moeheid en wat benauwdheid op de borst na, hebben wij nauwelijks klachten. Ontroerd ben ik als buren, vrienden en familie spontaan te hulp schieten met boodschappen, lekkere hapjes, kaarten en bloemen.

Als de koorts blijft aanhouden en zelfs muizenhapjes en douchen te veel energie gaan kosten, begin ik me ernstig zorgen te maken. Zeker met alle corona-ziekenhuisverhalen uit de media. Z’n bloedsuikers (diabetes 1) zijn dan zelfs met verhoogde doses insuline niet meer in toom te houden, wat een slecht teken is. Een bezoek aan de dokter levert alleen de boodschap op: “Zolang je nog de ene voet voor de andere kunt zetten, hoef je niet opgenomen te worden”. We hopen elke dag op beter, maar als de koorts in plaats van verder te dalen naar 39,5 schiet en hij steeds zieker lijkt te worden, voel ik de angst groter worden: “Ik wil hem niet kwijt.”

Gelukkig komt dan de ommekeer. Na ruim twee weken Corona herstelt m’n lief voorspoedig. Hij krijgt zelfs wonderbaarlijk snel zijn kracht, energie en levenslust terug. Als we na drie weken weer naar buiten kunnen, voelen we ons als koeien die voor het eerst de wei in mogen.

 

Het werk gaat door

In de weken van Corona in huis, gaat naast het zorgen, mijn werk gewoon door. Alsof er niets aan de hand is. Waar normaal 10% van de sessies plaatsvindt via beeldbellen, wordt dat nu 90%. Een enkele sessie wordt geannuleerd of doorgeschoven. Ik voer online gesprekken met mensen die zich al aanmelden voor de opleiding ervaringsdeskundig eetstoornis therapeut die ik in september ga geven.

Daarnaast stort ik me volop in het testen van AVG goedgekeurde software die ook nog stabiel is in deze tijden waarin alle WIFI-netwerken overbelast zijn. Ik volg webinars om me verder te professionaliseren in online therapie en volg alle nieuws rondom corona-regelgeving op mijn vakgebied.

Bij mij dus geen oningevulde tijd en stilstand, maar vooral zorgen en hollen. Wel ben ik blij dat ik alle sessies destijds heb omgezet naar online en dat ik daardoor zelf niemand heb kunnen besmetten.

 

Nog meer niet in de hand

Dan volgt het overlijden van mijn ex-schoonvader aan Corona en het hartverscheurende van in zeer kleine kring afscheid moeten nemen zonder mijn dochters ook fysiek te kunnen steunen en omarmen. Of ter plekke met elkaar te kunnen napraten en herdenken. Ik voel me als moeder onthand, ontoereikend. Een week later overlijdt, na intense dagen van afscheid nemen, mijn schoonmoeder aan kanker. Weer een afscheid in kleine kring maar gelukkig met ruime tijd voor een mooie dienst. Ook vonden we nog een fijne manier om op het strand na te praten en af te ronden.

 

Nog meer zorgen

Intussen vallen alle optredens en daarmee het inkomen van m’n lief weg. De ene na de andere boeking komt vervallen. Ondanks de steun van de overheid en de wetenschap dat we nog een pensioenpotje ergens hebben staan, geeft het in eerste instantie toch onrust en onzekerheid. Onrust die gelukkig van korte duur bleek, toen opeens vanuit het niets buiten- en binnentuin-optredens geboekt werden.

Ook bij onze kinderen merk ik hoe de Corona tijd ze raakt. Sociale contacten, borrels en feesten die tot stilstand komen, studies en stages gestopt, geen inkomsten meer uit horecawerk. Natuurlijk ook wel even lekker, maar vooral ook op henzelf teruggeworpen, wat weer meer tijd geeft tot piekeren.

 

Doorgaan blijkt niet altijd meer te lukken

Mijn eerste overleefpatroon in bange tijden is doorgaan en vechten. Me niet tegen laten houden door wat niet mogelijk is, maar te kijken naar hoe dan wel. Op wilskracht en met wat hulp van mijn Rotterdamse niet-lullen-maar-poetsen mentaliteit.

Na twee maanden buffelen, merk ik dat er barstjes komen in mijn systeem. Het gevaar is geweken en ik begin alsnog te voelen wat de ziekte van m’n lief me heeft gedaan. Ik moet ervan huilen. De overlijdens in de families en gesprekken met de kinderen brengen zowel ontroerend mooie als pijnlijke herinneringen boven. Beeldbellen en -vergaderen, met soms haperend geluid en beeld, blijken meer energie te kosten dan live gesprekken. En ook het afstand houden in winkels en op straat kost me energie. Mijn overleef- en stresssysteem maakt overuren. De verhouding energievreters en energiegevers raakt zoek.

 

De spiegel: hoe coulant ben je naar jezelf?

Via een Zoom met mijn intervisiegroep bespreken we hoe het leven ons op dit moment raakt. Bij sommigen is deze tijd een verademing met meer rust en tijd voor reflectie. Maar er zijn vooral ook zorgen, ziekte, verdriet, angst, sleur en het missen van kinderen, fysieke nabijheid, sociale contacten en live collega’s. We delen, we luisteren, we troosten de tranen en bieden steun en een spiegel naar elkaar.

Ik leg mijn dilemma voor van de impact van deze tijd en de druk die ik voel rondom onder andere doorgaan met bloggen en de opleiding die ik in september zou geven. Dan zegt intervisievriendin H.: “Hoe coulant ben jij naar jezelf, Charlie?”

Opeens realiseer ik me dat doorgaan alsof er niets aan de hand is geen optie is. Ik kan niet net blijven doen of er niets gebeurd is en er niets aan de hand is. Ik kan niet alles wat ik voor het Corona tijdperk gepland had doorzetten alsof er geen Corona is en of alles in het najaar opeens weer goed is. Ik zal moeten accepteren dat mijn leven en de wereld op dit moment anders is. Voor iedereen dus ook voor mij. En ik zal moeten handelen naar die veranderde wereld en doen wat voor mij goed is. Coulant zijn naar mezelf.

En dat betekent coulant zijn naar alles wat ik voel en nodig heb op dit moment. Het leven is immers te leuk om het niet voluit te kunnen leven (hmmm, dat is mijn eigen motto, dat ik even vergeten was). Coulant zijn naar mezelf betekent bijvoorbeeld dat ik de opleiding van september voorlopig on hold zet totdat er meer duidelijkheid is over hoe corona zich ontwikkelt. Dat ik alleen blog als ik inspiratie heb. Coulant zijn naar mezelf betekent ook dat ik tijd in mijn agenda vrijmaak voor oningevulde tijd, lichtheid en speelsheid, ook in deze Corona tijd. Er valt een pak van mijn hart. Ik krijg weer lucht.

 

Hoe coulant ben jij naar jezelf?

Als je eens even terugdenkt aan de afgelopen maanden, hoe coulant ben jij dan naar jezelf geweest? Heb je ook rekening gehouden met jezelf? Of ben je, net als ik, vooral doorgegaan? Hoe heeft deze tijd jou geraakt? En hoe zou jij de komende tijd ook coulanter kunnen zijn naar jezelf?

26 thoughts on “Als Corona of het leven je raakt. Stilstaan of doorgaan?

  1. Coulant zijn naar jezelf... klinkt heerlijk. Maar ook makkelijker gezegd dan gedaan. Want coulant betekent ook dingen loslaten en voor een perfectioniste als ik levert dat óók weer stress op. Ik vraag me dus af: hoe doe je dat, lief zijn voor jezelf als je DNA zegt dat je altijd overal goed in moet zijn en alles voor 140% moet doen? Ik weet heus dat dat niet realistisch is, maar zo voel ik het wel
    • Hi Wendy, dat kan inderdaad lastig zijn, zeker als je alles wilt en het ook nog goed. Helaas heb je maar 100% en daar zul je het mee moeten doen. Sinds een paar jaar hanteer ik een paar regels voor mezelf die me daarbij helpen. Misschien hebben jij en de perfectionist in jezelf hier ook wat aan.

      80% geeft ruimte Als ik mijn tijd/energie voor 100% volplan, dan is er geen ruimte voor flexibiliteit en calamiteiten. Niet realistisch dus want dan kunnen er dingen mislopen of kan ik niet de kwaliteit leveren die ik wil. Daarom moet ik ruimte houden in mijn planning/agenda en vul ik nog maar 80% in. Time management trainingen hanteren overigens in bedrijven een maximaal percentage van 50-60%. De perfectionist in mij kan zich wel vinden in mijn 80% regel want eigenlijk doe ik het dan beter, dan als ik maar net doe of er geen calamiteiten zijn.

      Iets erbij, is iets eraf Als er extra projecten of dingen bijkomen, dan is het beter om opnieuw te kijken naar mijn prioriteiten. Zodat ik de dingen die ik doe wel goed kan doen en ook gezond en overeind kan blijven. Ook achter deze regel (en gevolgen) kan mijn perfectionist staan. Omdat ik uiteindelijk beter presteer en communiceer door het nemen van besluiten.

      En natuurlijk heb ik dan ook weleens de pest in dat ik niet alles doe dat ik me had voorgenomen, maar dan wijs ik mijn perfectionist weer op het waarom van de regels en komt deze weer tot bedaren.

      Hoop dat je hier wat aan hebt. Belangrijkste is dat we zelf de regie blijven nemen en ook de perfectionist in onszelf blijven zien als adviseur, niet als beslisser. Zie ook deze blog.

  2. Lieve Charlie, Wat een ontzettend heftige weken heb je achter de rug! Enigszins herkenbaar dat doorgaan, dat heel goed kan werken om jezelf staande te houden. Knap dat je dit op tijd herkent en jezelf stop weet te zetten om nu met coulance met jezelf om te gaan. Want wat gun ik je die rust en even tijd te hebben voor jezelf, even op adem te komen. Fijn dat de mensen om jullie heen goed voor jullie zorgden, maar je mag ook zeker wel met wat coulance voor jezelf zorgen! Heel veel sterkte komende periode!
  3. Wat een persoonlijk verhaal en wat bewonder ik je dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen naar zo'n grote groep toe. Het maakt enorm indruk op me. Corona is hier dan echt nog steeds alleen iets theoretisch dat zorgt voor beperkende maatregelen maar door jouw ervaring thuis te lezen ben ik mee bewuster van de risico's. Coulant naar mezelf toe zijn lukt gelukkig met vallen en opstaan, voor mij zijn de maatregelen juist een goede leerschool om ook dan jezelf hoog op de prioriteit te houden. Gun jezelf wat je anderen ook gunt inderdaad en knuffel vandaag een keer extra met je lief!
    • Dankjewel Eveline, zo had ik het nog helemaal niet gezien. Dat zo'n inkijkje in wat Corona doet, ook weer helpt om de beperkende maatregelen vol te kunnen houden. En wat mooi dat ook jij steeds kijkt hoe je trouw kunt blijven aan jezelf.
  4. Lieve Charlie, wat een persoonlijk en prachtig blog schrijf je. Wat een heftige tijd maken jullie door. Ik had wel eea van Wim gehoord, maar nog lang niet alles. Wat mijzelf betreft gingen mijn collega en ik als een gek aan de slag en stonden de eerste maandag al allerlei online opties op onze site. Daarna kwam er bij mij een soort terugval en berusting. Het is wat het is en we hebben hiermee te dealen. Dat geeft rust. Ik heb vertrouwen en doe het rustig aan. Eigenlijk bevalt me dat wel. Ik hoop dat jij ook de rust vindt. Liefs, Baudy
  5. Bizarre tijden en dan ook nog eens de dingen die gebeuren en die je een plek moet geven. Sta af en toe even stil bij jezelf denk aan jezelf. Alles is nu anders en dat is wel idd even omschakelen. Maar door blijven gaan rennen heeft geen zin! Toen de corona begon zat ik al thuis met een burn out en in eerste instantie veranderde er voor mij niet eens heel veel, ja ik was net begonnen met weer afspreken met mensen en sociaal bezig zijn en dat moest weer een stap terug. Wat wel heel vreemd is/was is dat ik in de onzekere en rare tijd weer moet gaan reïntegreren. Kinderopvang ging in afgepaste vorm door en deze week weer open en dus weer de meeste kinderen terug op de groepen. Vreemde periode om zelf ook terug in het werk te komen, kost veel energie maar ook van de collega's om mij heen. Het is raar en onwennig, afstand houden maar ja hoe doe je dat met kinderen van 0 tot 4 jaar? niet dus... Ik ben blij en gezegend dat ik (nog) niet van dichtbij in familie en vriendenkring de corona heb meegemaakt. Charlie heel veel sterkte met alles en toch wel fijn om weer wat van je te lezen, vooral doen als je zin in hebt en anders lekker niet!
  6. Lieve Charlie, Mijn hemel wat een weken hebben jullie gehad, wat akelig zo kort achter elkaar allemaal. Ja er is geen negeren meer aan voor de wereld. Hier ook een bizarre achtbaan van events, niet mals en erg indrukwekkend. Stilstaan, nou ik zou jet voor een dag wel even willen, maar het gaat niet. Doorgaan is goed, aanpassen ook maar wat zou ik graag ook even fysiek stilstaan en mentaal uitrusten. Veel sterkte in deze bizarre tijd. Xx Fre
    • Dankjewel voor je reactie Fré. Jeetje, jouw situatie dat klinkt ook pittig. Kan me voorstellen dat je dan wel even aan de oplader zou willen gaan. Is er ergens, ook al is het heel klein, nog wat ruimte te creëren voor wat ontspanning tussen de achtbaan door?
  7. He lieve Charlie, herkenbaar patroon hier. De eerste 2 maanden quarantaine goed gevuld met doorgaan met (extra) werk. Eerst een prima afleiding. Nu ook moe. Tijd om bij te sturen op voedende dingen en naar een langere termijn visie op omgaan met de veranderingen.
    • Ja, zeker nu wel bekend is dat het een lange adem gaat vergen. Een korte tijd knallen, dat lukt wel. Maar duurt het langer, dan zullen we onze energie wel moeten managen en goed moeten zorgen voor onszelf. Wat fijn dat het zo herkenbaar is dit moment.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *