16 feb

Quick Fix: liever een supplement of nieuw eetpatroon dan werken aan mezelf

Gezondheid straalt me tegemoet als ik na mijn lezing rondloop op het Better Health Event. Wat een stands, informatie en lezingen over gezond leven en eten. Een ‘handsome’ vijftiger vertelt me hoe energiek hij is sinds hij Paleo eet. Wow, dat wil ik ook. Ik zie talloze stands met supplementen en praat uitgebreid met een standhouder over de wonderbaarlijke effecten van vis- en krilolie. Zal ik mijn eetpatroon omgooien? Of die supplementen kopen?

 

Nou moet ik erbij zeggen, dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zat op dat moment. Ik was moe, gespannen en had, zoals je in mijn vorige blog kon lezen, nogal wat lichamelijke klachten. Ik was voor alle standhouders en voedingstrends dus een dankbaar proefkonijn. Ik verlangde namelijk ook naar balans en energiek en fit in mijn lijf zitten. Nou, dan kom je daar wel aan je trekken.

 

De verleiding

Alle grote namen en voedingsstromen waren aanwezig: Raph Moorman, Amber Albarda, Juglen Zwaan, Rineke Dijkinga, Jesse van der Velde, de Poepdokter en vele anderen. En ook qua voedingssupplementen kon ik m’n lol op. Te kust en te keur, in vele soorten, maten en prijsklassen en even zovele lovende verhalen.

 

Betrapt

Ik sta al in mijn handen met een pot visoliecapsules, wil me laten testen met één of ander apparaat en sta maar te dralen bij de voedingsboeken. Totdat ik besef dat het niet klopt wat ik doe. Wat ik namelijk stiekem wil, is mijn huidige ongezonde levenspatroon (te veel hooi op mijn vork nemen) compenseren met een ander eetpatroon of supplementen. Om er maar voor te zorgen dat ik door kan blijven gaan met wat ik doe in plaats van mijn grenzen voelen en daarnaar handelen. Ik voel me betrapt.

 

Zelfsabotage

Wat is dat toch? Die enorme zelfsabotage? Een bijzonder fenomeen dat ‘oneigenlijk gebruik’ van iets, terwijl ik dondersgoed weet dat het ergens niet klopt. Kiezen voor een quick fix in plaats van bezig gaan met de oorzaak van mijn probleem.

Bijvoorbeeld in de tijd van mijn eetstoornis toen:

  • Ik vluchtte in eetbuien en overgeven terwijl ik eigenlijk moest leren omgaan met mijn onrust, emoties en twijfels. Maar dat was waarschijnlijk te veel gedoe of ik durfde dat nog niet aan en daarom drukte ik (onbewust) die vervelende gevoelens op voorhand al weg met eetbuien.
  • Ik iedere keer weer op dieet ging of mezelf ging uithongeren terwijl ik eigenlijk beter aan de slag had kunnen gaan met constructievere manieren om mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld te boosten. Ook al wist ik al dat ik na ieder dieet weer linea recta terug val in eetbuien.
  • Ik me vooral focuste op eten, eetpatronen, uiterlijk en gewicht, terwijl ik beter mijn aandacht had kunnen richten op die dingen die me werkelijk blij maken en helpen: leuke dingen doen en praten met anderen, reizen, mezelf uiten en ontwikkelen, etc.

Terwijl ik op deze beurs sta, realiseer ik me dat ik zoveel jaar later dus nog steeds stiekem af en toe dit soort overlevingsmechanismen hanteer. Zeker in drukke, stressvolle tijden. Liever kies ik in eerste instantie iets dat buiten mezelf ligt en gemakkelijk lijkt, dan iets dat binnen mezelf ligt en waar ik echt moeite voor moet doen. Liever een voedingssupplement, zalfje, pilletje of naar de fysio, dan kijken naar de werkelijke oorzaak van mijn klachten en daarmee aan de slag gaan.

 

De Quick Fix

Terwijl ik dit schrijf zit ik enorm te grijnzen om deze constatering over mezelf en hoe dit voor een groot deel veroorzaakt wordt door hoe het menselijke brein werkt.

Ieder brein, zowel bij pubers als volwassene, wil namelijk dat wij ons zo snel mogelijk goed voelen. Ieder brein wil dat onrust, stress, spanning of emoties zo snel mogelijk weg gaan. Want dat voelt veilig. En de snelste weg naar je goed voelen is een ‘quick fix’ als bijvoorbeeld afleiding zoeken in eten, drinken, pillen, social media of blijven doorwerken tot die to-do lijst af is. Helaas zijn die ‘quick fixes’ meestal geen duurzame oplossingen. Ze zijn de pleister, maar niet de genezing. Ze leiden tijdelijk af en helpen maar eventjes (het echte probleem blijft dus zitten) en hebben vaak ook allerlei negatieve bijwerkingen als vermoeidheid, slecht slapen, uitputting, onzekerheid en stress.

Ons primaire brein fopt ons dus een beetje in die drang naar een snelle oplossing. Zaak dus om kritisch te blijven kijken naar alles wat je denkt en voelt.

 

Maak gebruik van je eigen quick fix signalen

Merk je de komende tijd dat je opeens naarstig zoekt naar quick fixes (eetbuien, nieuw dieet of sportschool, voedingssupplementen, etc.), vraag jezelf dan eens oprecht af:

  • Is dit een quick fix of een structurele oplossing? Eerlijk zijn hè?
  • Wat is nu het echte probleem waar ik mee zit? Wat gaat er schuil onder mijn quick fix idee?
  • Wat is de oorzaak van mijn echte probleem?
  • Wat is een structurele oplossing voor mijn probleem?
  • Waar kies ik voor nu ik dit weet? Voor de quick fix of voor de structurele oplossing?

Ik kies er in ieder geval zelf voor om niet de quick fix te volgen (dus geen supplementen of een ander voedingspatroon). Mijn echte probleem is namelijk te veel hooi op mijn vork nemen en niet mijn eetpatroon (dat is al super gezond). Mijn taak is dus mezelf serieus te nemen en mijn grenzen te bewaken door realistisch te plannen (ook vrije tijd) en keer op keer goed prioriteiten te stellen.

 

Deel jouw ervaring met quick fixes

Ik ben benieuwd wat jij herkent? Heb jij ook van die quick fix oplossingen terwijl je eigenlijk al weet dat die je niets brengen? Wat ga jij ermee doen?

9 thoughts on “Quick Fix: liever een supplement of nieuw eetpatroon dan werken aan mezelf

  1. Ik ben zelfstandig aan het herstellen van mijn eetstoornis oa dmv jouw boek, nadat verschillende therapieën niet (voldoende) hebben gewerkt.
    Ook door weight watchers ben ik nu gewicht aan het verliezen. Langzaam maar gestaag. Ik heb in de zomer een reunie van mn oude school en wil dan veel minder zwaar zijn. Dus het afvallen gaat me eigenlijk niet snel genoeg. Na het kijken van de film: “fat, sick and nearly dead” (mooie film) speel ik met de gedachten om een paar weken te gaan sap vasten. Deels omdat ik ‘geloof’ in detoxen en benieuwd ben naar wat het voor mijn lichamelijke klachten kan betekenen maar deels ook omdat ik dan hoop wat sneller gewicht te verliezen. Ik weet ook dat mijn herstel heel fragiel is nog en dat het sapvasten vanalles kan triggeren. Is dit ook een quick fix die niet werkt of is het een prima hulpmiddel om in te zetten?

    • Ja, ook hier is waarschijnlijk sprake van een ‘Quick Fix’-idee. Ik snap heel goed je behoefte om er bij de reünie goed uit te zien. Alleen is het je waard om hiermee het risico op terugval te vergroten? Diëten is voor degene met een eetstoornis namelijk wat alcohol is voor de alcoholist. Zodra je weer op een streng dieet gaat, gaat detoxen of sapvasten, je eetpatroon overhoop gooit, opeens bepaalde voedingsmiddelen gaat vermijden of dingen gaat doen als intermittend fasten, dan is dat koren op de molen van je eetstoornis. Voordat je het weet zit je dan weer in de vicieuze cirkel van je eetstoornis. Daarnaast is langzaam en gestaag afvallen en op een gezond gewicht komen, de duurzame oplossing. Voor altijd. Ga je sneller, dan is het algauw niet meer vol te houden en voordat je het weet gaat het dan mis. Onderzoeken wijzen ook uit dat 95% van de mensen die te snel afvallen, terugvallen en dan zelfs op een hoger gewicht uitkomen dan eerst. Niets waard dus. Dus ik zou zeggen: hou vol met waar je nu mee bezig bent. Je doet het hartstikke goed.

      En verder….. ben je natuurlijk gewoon goed zoals je bent. Houd dat jezelf steeds voor. Het gaat niet om dik of dun, welke studie je hebt gedaan of dat je arm of rijk bent. Het gaat erom hoe jij als mens bent, met respect voor jezelf en de ander. Hoe meer jij ontspannen jezelf bent, hoe meer mensen je ook zullen nemen zoals je ben. Deze blog kan je hier misschien mee helpen.

      • Dank je wel voor je reactie. En eigenlijk weet ik het zelf ook wel.. Het is zo verleidelijk om te zien dat mensen kilo’s per week verliezen dat ik mezelf voor de gek houd of weer in oude gedachten patronen verval.
        Ik ga de blog eens lezen. Ik kan mezelf helemaal accepteren tegenwoordig, behalve mn gewicht. Dat heb ik dan maar geaccepteerd. 🙂

  2. Na mijn bezoekje aan het Better Health Event ben ik helemaal losgegaan qua eetbuien. En deze duurden uiteindelijk weken… Er is ergens een ongelofelijke trigger geweest op de beurs. Al die informatie was echt to much! Het leren herkennen van een trigger en hier vervolgens mee omgaan zonder te verzanden in eetbuien is een enorme zoektocht. En die quick fix oplossing? Ja hoor. Elke dag bedenk ik me hoe ik mijn eetpatroon zo kan aanpassen dat mijn lijf niet meer vraagt om grote hoeveelheden suikers/koolhydraten. Maar eigenlijk is het niet mijn lijf, maar mijn hoofd die hierom vraagt. Deze vraag kan ik op dit moment nog niet op een andere manier beantwoorden dan met eten.

    • Hi Esther, dat is dan wel een enorm pijnlijke leerschool. Ik heb ooit zelf zeven jaar in dit kringetje rondgedraaid en inderdaad, het werkt niet. Beter is om voorlopig niet meer op zoek te gaan naar nieuwe diëten of voedingswijzen (dat is de kat op het spek binden). In plaats daarvan is het belangrijk om bezig te gaan met waar je liever mee bezig wilt in je leven (waar zou je liever je aandacht op willen richten), andere manieren van ‘tot rust komen’ te gaan gebruiken en en een basis-eet-patroon te zoeken dat je relatief gemakkelijk kunt inbedden. Heb je zoiets? Je kunt ook kijken bij mijn blog ‘Het eetpatroon dat mij van mijn boulimia af hielp‘.

    • Hoi Esther, Het is zo herkenbaar. Ik weet ondertussen ook dat het mijn hoofd is dat om eten vraagt en niet mijn lijf, dat maak ik er alleen maar ziek mee.Een hoofd kan geen honger hebben. Je brein maakt wel de hele tijd gedachten aan, daarom is het ook een brein! Het leuke is wel dat je zelf kan kiezen welke gedachten je aandacht geeft en welke niet! En al die eetgedachten zijn overbodig en maken je gek en isoleren je echt, zoals ik in het e-book gelezen heb. Persoonlijk heb ik heel veel aan de tips uit dit boek. Veel liefs! Nancy

  3. Zooooo herkenbaar… Schrijf ik terwijl ik bijna mijn ogen niet open kan houden om twee uur ’s middags van de vermoeidheid. Ellenlange to-do lijsten, continu in de hoogste versnelling, en dan voor die eczeem en rommelende darmen van osteopaat naar orthomoleculair therapeut, nog wat pilletjes voor meer energie, zo hypergezond eten dat het zoveel tijd kost dat ook dat weer stress oplevert… En maar aan blijven modderen.

    Ik weet dondersgoed dat mijn eczeem geen voedselallergie is maar opspeelt bij stress. Dat is wat ik aan moet pakken. Maar ik moet eerst die to-do lijst wegwerken want ik moet nog zoveel doen. Mijn echte probleem is dus ook geen nee kunnen zeggen, geen grenzen aangeven en veel teveel hooi op mijn vork nemen, maar wat daar de oorzaak van is, daar ben ik nog niet helemaal bij. Eigenlijk speelt het al van kinds af aan dat ik altijd wat aan het doen ben, steeds nieuwe dingen bedenken om te doen, het gevoel hebben nutteloos te zijn als je niets doet…

    Maar hoe kom ik nu achter de oorzaak? Waarom houd ik me continu dwangmatig bezig, laad ik mijn vork zo vol dat ik hem nauwelijks op kan tillen enz.

    • Hi Maaike, wat doen we onszelf aan he? Je vraagt wat de oorzaak is. Dat is natuurlijk voor ieder mens anders, maar heel vaak heeft onze ‘overdrive’ te maken met een overlevingsmechanisme dat we ergens in ons leven zijn gaan toepassen en dat werkt. Want hard werken, die eindeloze to-do lijst afmaken, veel hooi op je vork nemen, dat heeft uiteraard ook voordelen. Het zorgt ervoor dat je een goed gevoel hebt over wat je allemaal realiseert, krijgt soms ook nog complimenten van je omgeving, etc. En….. het zorgt ervoor dat je onrust van dingen niet doen afneemt. Want stel je voor dat je het niet doet, dan kun je je zomaar schuldig voelen, of nutteloos, of blijven piekeren over alles wat moet. Dus kiezen we heel vaak toch maar voor wel doen en doordenderen. Het overlevingsmechanisme dat hierachter zit, noemen ze ook wel ‘valse hoop’. Door zoveel te doen, hoop je dat je eindelijk rust krijgt, of gezien wordt of wel goed genoeg bent. Helaas is deze ‘valse hoop’ ook echt valse hoop. Want het is nooit genoeg. Dat is het dwangmatige. Realiseren dat je deze valkuil hebt, is een start. Vervolgens is loslaten het enige dat je hiermee kunt doen om ervan af te komen. Loslaten dat je dit allemaal moet doen en kiezen voor zoveel als dat werkelijk goed is voor jou en voor je lijf. Meer hierover lees je op deze blog “Niets dwangmatigs is mij vreemd.
      ‘.

      • Dankjewel Charlie!
        Ik ben hard aan het werk met deze onderwerpen, loslaten vind ik heeeeel erg moeilijk, ook letterlijk, qua spullen wegdoen terwijl ruimte om mij heen zoveel meer rust geeft. Dit laatste gaat de laatste tijd beter, vermoed dat het op het figuurlijke vlak ook iets beter gaat; work in progress…
        Groeten,
        Maaike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *