06 jan

Afscheid van mijn eetstoornis

afscheid-van-mijn-eetstoornisEr rest niets anders dan afdrukken van wat eens was in het stof. Een trap, een emmertje en dat wat niet mee mocht, maar ook niet mag blijven. Afscheid nemen van het vertrouwde, soms benauwende. Het begin van het nieuwe: lonkend en eng tegelijk. Ik denk terug aan het afscheid van mijn eetstoornis en hoe ingewikkeld dat was. 

 

Verhuisdozen, rugzak, bapao-stoompan van oma, Marokkaanse hoed van de laatste vakantie als compleet gezin en nog wat in allerijl volgepropte vuilniszakken. Met een laatste zucht stapt zoonlief de deur uit. Nog even terug voor een vergeten jas. De klep van de auto dicht. Een afscheidsknuffel. Daar gaat hij. Op weg naar een nieuw leven. Ik kijk hem na met een brok in mijn keel.

Zoonlief is niet de eerste die op kamers gaat. Twee dochters (ook lief) gingen hem voor. Geraakt ben ik iedere keer. Met weemoed in mijn hart merk ik dat ingesleten, vertrouwde patronen en rituelen losraken of veranderen. Elkaar zien is niet meer vanzelfsprekend. Verhoudingen veranderen. Dat wat tot nu toe gewoon en gemakkelijk was, moet een andere vorm vinden. Kinderen worden volwassen, wij als ouders worden vangnet en gelijken. Contacten lopen opeens via Facetime, whats’app en geplande afspraken. Een nieuwe dynamiek en balans vinden gaat met vallen en opstaan.

Afscheid nemen van iets dat zo vertrouwt is, heeft impact. Of het nu gaat om een verhuizing, het overlijden van iemand die je dierbaar is of het afscheid van een baan of vriendschap. Het kan je behoorlijk uit balans brengen. Hetzelfde geldt voor afscheid nemen van eetbuien of een eetstoornis. Je moet loslaten wat tot nu toe je houvast was. Je overlevingsmechanisme dat je hielp om te gaan met de wereld en jezelf. Kun en wil je eigenlijk wel zonder? En hoe moet dat dan?

 

Afscheid van mijn eetstoornis

Het afscheid van mijn eetstoornis zo rond mijn 27e was niet één moment. De ommezwaai ging in stapjes. Veel pogingen om te stoppen met eetbuien en braken mislukten faliekant. Toch lukte het op een gegeven moment wel. En vanaf dat moment wilde ik nooit meer terug. Lange tijd wilde ik zelfs niet terugdenken aan mijn boulimia-periode. Ik wilde vooruit. De toekomst tegemoet.

Maar nu mijmerend over het uit huis gaan van onze kinderen, denk ik na over het afscheid van mijn eetstoornis. Wat dit afscheid me destijds kostte, wat het me bracht en wat ik te leren had.

 

De dingen die niet mee mochten, maar ook niet mochten blijven 

Ik raakte best het één en ander kwijt op het moment dat ik afscheid nam van mijn eetstoornis. Dit was lastig. Want dat betekende:

  • Nooit meer ongerantsoeneerd, grenzeloos eten.
  • Nooit meer de rust en verdoving van eetbuien.
  • Nooit meer het gevoel van herwonnen controle en opluchting dat braken me gaf.
  • Nooit meer de houvast van een streng dieet.
  • Nooit meer het gevoel van trots dat ik honger kon trotseren en veel af kon vallen in korte tijd.

 

De dingen die ik graag achterliet

Het afscheid van mijn eetstoornis had ook positieve effecten. Effecten die me rust en ruimte gaven en die zorgden dat ik meer energie had voor andere dingen:

  • Geen schaamte en schuldgevoelens meer over eetbuien en braken.
  • Niet meer hoeven liegen en bedriegen.
  • Geen wc’s meer hoeven schrobben totdat er geen spoor van braken meer zichtbaar was.
  • Nooit meer opgezwollen ogen, opgeblazen klieren en gezicht.
  • Niet meer de hele dag denken aan (niet) eten wat enorm veel tijd en rust opleverde.
  • Niet meer maar half aanwezig zijn tijdens etentjes en feestjes.

 

Een nieuwe balans vinden

Natuurlijk ging die omslag naar een leven zonder eetstoornis, niet zonder slag of stoot. Ik moest namelijk leren omgaan met datgene dat ik ingewikkeld vond van mezelf en van de wereld.

  • Ik leerde mijn eetbuidrang verduren en merkte dat het overging als ik er niets mee deed, maar het er ‘gewoon’ liet zijn. De drang kwam hierdoor steeds minder voor.
  • Ik leerde dat het eigenlijk niet om eetbuidrang ging, maar dat het mijn eigen onrust en onvermogen was waar ik mee te dealen had op moeilijke momenten.
  • Ik snapte eindelijk dat mijn eetstoornis me altijd op een dwaalspoor had gezet. En ik had er zelfs genoegen in te denken “Ik heb je wel door” als m’n eetstoornis weer eens aan de deur klopte.
  • Ik leerde hoe bezig gaan met mijn onrust en emoties, me veel meer bracht dan welke schranspartij dan ook.
  • Ik leerde, ondanks mijn angst voor aankomen en bepaalde voedingsmiddelen, drie keer per dag een goede maaltijd te eten met alle voedingsstoffen die mijn lijf werkelijk nodig had. Waarna ik ontdekte dat ik helemaal niet aankwam, maar wel krachtiger en levenslustiger werd. Hiermee verdween ook mijn angst voor ‘foute’ voeding.
  • Ik ging bezig met wat ik wél wilde in plaats van wat ik niet wilde. Ik wilde namelijk eerlijk en open in de wereld staan en mezelf ontwikkelen. Ik wilde een leuke baan, echte verbinding met de mensen om me heen, een gezin, reizen, studeren en genieten van het leven.
  • Ik leerde dat als ik zelfvertrouwen en energie wilde hebben, ik moest werken aan mijzelf en mijn vaardigheden in plaats van de focus te leggen op eten en gewicht.
  • Ik leerde verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, mezelf te beschermen tegen te veel prikkels en consequent keuzes te maken waar ik mezelf de volgende dag ook nog recht bij in de ogen kon kijken. Op alle gebieden.

 

De essentie: stil staan, weten wat je wilt en in actie komen

Het belangrijkste dat ik geleerd heb van alles, is: stil staan bij wat dingen me doen, opruimen wat opgeruimd moet worden, kijken wat ik werkelijk wil en nodig heb en dat vervolgens regelen of doen.

En zo veroverde ik stap voor stap mijn vrijheid. Een vrijheid waar ik nog iedere dag dankbaar voor ben. En het mooie is dat de vaardigheden die ik leerde van mijn eetstoornis en bevrijding me ook helpen om in deze tijd van verandering een nieuwe weg te vinden samen met m’n lief en onze kinderen.

Charlie dakota

 

 .

Waar wil jij dit jaar afscheid van nemen?

Deel waar jij dit jaar afscheid van wilt nemen en hoe dit je bezighoudt in het reactieveld hieronder:

  • Waar zie je tegenop bij dit afscheid nemen?
  • Waar verlang je naar (wat hoop je dat het oplevert)?
  • Wat denk je dat je nodig hebt om afscheid te kunnen nemen (wat heb je nog te leren)?

12 thoughts on “Afscheid van mijn eetstoornis

    • Een eetstoornis kan inderdaad zoveel ruimte in beslag nemen, dat je niet toekomt aan ontdekken wie je zelf bent en wat echt bij je past. Dat beseffen kan dan zoveel onrust en emoties met zich meenemen, dat je bijna geneigd bent om maar weer terug te keren naar je eetstoornis. Fijn dat jij toch de moed hebt gevonden om door deze fase heen te gaan en jezelf te vinden.

  1. Laat ik beginnen met dat mijn eetstoornis (gedachten) de afgelopen weken weer even terug was van vakantie! Maar ik heb besloten dat hij toch weer op vakantie mag en eigenlijk gewoon mag besluiten om daar te blijven!

    Met andere woorden het is niet zo goed gegaan afgelopen weken maar gelukkig weet ik de oorzaak en natuurlijk heb ik altijd gehoopt dat het niet meer zou gebeuren maar het overkwam me toch weer. Alleen niet het gedeelte van braken maar wel de (vr)eetbuien helaas. Nu het allemaal weer wat rustiger is in de privésituatie ben ik weer realistisch gaan denken en tot de conclusie gekomen dat het anders kan en moet. Ben erg geschrokken van het aangekomen aantal kilo’s…. mijn leefpatroon gaat weer veranderen en daar gaat hopelijk mijn (precies 7 weken en 1 dag geleden) gekochte boek van jou me bij helpen.

    Toevallig vanmorgen je boek gepakt om te beginnen met lezen en nu deze blog dus kom maar op haha!

    • Waarschijnlijk zag je eetstoornisdeel z’n kans schoon nu jij even druk was met je privésituatie. Of hij wilde even op z’n oude vertrouwde manier jou een handje helpen zonder er rekening mee te houden dat jij inmiddels andere behoeftes en wensen hebt. Goed om de regie weer in eigen hand te nemen en de draad weer op te pakken. Het boek kan je daar inderdaad heel goed bij helpen. Zet ‘m op.

    • Hoi Jolanda

      Herkenbaar! En ik ben ook in het boek bezig (hoofdstuk 10 nu). Maar ik heb moeite met de stappen bedenken bij het realiseren van doelen. (Hoofdstuk 9)

      Doelen die (bijvoorbeeld) gerelateerd zijn aan werk of sport zijn geen enkel probleem; stappen daarvoor noteer ik zo en het lukt me ook wel om die te realiseren. Maar dan de doelen die gerelateerd zijn aan de eetbuien. Positief geformuleerd dus ik bedacht bijvoorbeeld: een week gezond eten (3 maaltijden en 3 tussendoortjes). Welke stappen bedenk ik dan? En de 3 maaltijden plus tussendoortjes haal ik wel; met of zonder eetbuien doe ik dat al jaren. Het gaat om de eetbuien tussendoor die ik niet meer wil. Nu ik dit zo schrijf realiseer ik me dat het doel wellicht niet goed is maar welk doel noteer ik dan? En welke stappen horen daar bij? Kom jij daar wel uit?

      Ben benieuwd naar je ervaringen met het boek, groetjes
      Marlies

      • Hi Marlies, ik denk ook even met je mee. Jouw stappen van 3 maaltijden en 3 tussendoortjes passen heel goed bij het doel “Een gezond eetpatroon ontwikkelen”. Maar als ik het zo lees, wil je geen eetbuien meer. Kijk eens of je dit positief kunt formuleren door te bedenken wat je dan wel wilt? Dit doe je door te bedenken wat de eetbuien je nu opleveren. Bijvoorbeeld: rust, ontlading, jezelf afschermen van prikkels, etc. Dat is dus je echte doel. Je wilt manieren vinden om die eetbuien te vervangen door iets wat constructiever is.

        Ik werk er eentje als voorbeeld uit. Stel je voor dat de eetbuien je nu rust geven of helpen tot rust te komen, dan kan je je doel bijvoorbeeld zo positief formuleren: Ik kom op een gezonde manier tot rust. De stappen die je dan kunt bedenken zijn:

        1. Ik zorg gedurende de dag dat ik voldoende rustmomenten inbouw in mijn programma. Dit is een preventieve stap om te voorkomen dat je onrustig wordt (Bedenk hoe. Bijvoorbeeld: pauzes, ommetje maken, muziek luisteren, 1 minuut mediteren, kletspraatje, op de wc jezelf even de vraag stellen “hoe is het nu met mij”, maar bijvoorbeeld ook regelmatig en voldoende eten om eetbuidrang te voorkomen, etc.)
        2. Ik neem waar wanneer ik onrustig ben (benoem de signalen waar je het aan merkt: bijvoorbeeld gejaagd gevoel op mijn borst, steeds op willen staan, een hoofd vol gedachten, etc.). Hierdoor train je jezelf om steeds eerder door te hebben hoe het met je is.
        3. Ik neem bewust de tijd om te kiezen voor wat ik werkelijk nodig heb. Bijvoorbeeld door het ouderwetse ‘tot 10 tellen voordat je een besluit neemt’. Dus neemt je voor om niet direct van ‘gevoel van drang’ tot ‘actie over te gaan’, maar om steeds bewust tijd te nemen (al was het maar een paar seconden) om een bewuste keuze te maken.
        4. Ik kies gezonde manieren om tot rust te komen (bedenk alternatieven voor eten: wandeling, douchen, beetje rommelen in huis, even van je af kletsen, mediteren, yoga, boek lezen, etc.).
        5. Ik vier mijn succes en stel dat het mis is gegaan, dan kijk ik of ik alle stappen uit mijn stappenplan wel heb gezet en stel waar nodig mijn plan bij.

        Ik hoop dat je hiermee weer een stap verder komt.

        • Jaaaa! Ik snap het nu. De doelen zijn de dingen die ik wil houden uit hoofdstuk 6. Hier kan ik wel wat stappen bij bedenken. Zeker nu ik je uitgewerkte voorbeeld heb gelezen.

          Koffie zetten, boek en schrift pakken en aan de slag! 😉

          Hartelijk dank voor je reactie en een goed weekend verder.

  2. Beste Charlie. Goed geschreven en heel herkenbaar. Het geeft hoop dat er tactieken bestaan om er mee om te gaan. Graag zou ik in contact met je komen. Bestaat of geef je zoiets als workshops? Hoor het graag van je. Met warme groeten van Adrienne.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *